Wednesday, December 5, 2012

பேரா. செ.வை. சண்முகத்தின் அணிந்துரை


நூல் - தமிழ் யாப்பிலக்கண உரை வரலாறு 



பேரா. செ.வை. சண்முகம்










     
     உரை என்பது இன்று கலைச்சொல்லாய் ஒரு நூலுக்குக் குறிப்பாகப் பழங்கால நூலுக்குப் பொருள் விளக்கம் தரும் முறையில் எழுதப்பட்டு மூல நூலும் சேர்ந்தது என்ற பொருளில் தமிழ் அறிஞர்களிடையே  வழங்குகிறது. அதன் பொதுப் பொருள் சொல் அல்லது பேசு என்பதால் ஒரு பொருள் குறித்த  பேச்சு  என்ற முறையில் பொருளும் புதைந்துள்ளது எனலாம்.  அதனால் பேச்சு உரை (நேரடிப் பேச்சு), எழுத்து உரை  ( எழுதிப் படிப்பது) என்ற தொடர்களும் இன்று கையாளப்படுகின்றன.
     தொல்காப்பியத்திலேயே உரை என்பது  பொதுப்பொருளிலிலும் (உரை எனத் தோழிக்கு உரைத்த கண்ணும்’, களவு. 21.3), உரைநடை என்ற பொருளிலும் (உரைவகை நடையே நான்கென மொழிப’ (செய்யுள்.171.5), இன்று வழங்கும் விருத்தி உரை என்ற சிறப்புப் பொருளிலும் (சூத்திரத்துப் பொருள் அன்றியும் யாப்புற/ இன்றியமையாது இயைபவை எல்லாம் / ஒன்ற உரைப்பது உரைஎனப் படுமே’, மரபு.104) பயின்று வந்துள்ளது. அதாவது இன்றைய கலைச்சொல் பொருள், விருத்தி உரை என்ற கலைச்சொல் பொருளின் விரிவு எனலாம். அது கல்வி பரவலாக்கம் அல்லது பொதுமையாக்கம் ( Universalization)  என்ற சமூக மாற்றத்தின் எதிரொலி.
     அதே போல நூல் என்ற சொல்லும் தொல்காப்பியத்தில் பொதுப் பொருளிலும் (தன் நூலானும் முடிந்த நூலானும்’,  மரபு.105.2), பாட்டு, உரை ஆகிய இரண்டோடு மாறுபட்ட அறிவியல் நூல் அல்லது இலக்கண நூல்  (பாட்டு, உரை, நூலே’, செய்யுள்.78.1) என்ற பொருளிலும் வழங்கினாலும்இன்று பொதுப்பொருள் மட்டுமே வழக்கத்தில் உள்ளதற்கும்  கல்விப் பரவலாக்கமே காரணமாக இருக்கலாம். தொல்காப்பியரே ஒரு இடத்தில் நூலையும் உரையும் மாறுபடுத்திக் கையாண்டிருப்பது (நூலினான, உரையினான’, செய்யுள்.163.2) இன்றைய வழக்குக்கும் வரலாற்றுப் பின்னணி இருக்கிறது என்பதையும், தமிழ்ச் சமூகத்தின் வரலாற்றுத் தொடர்ச்சியையும் புலப்படுத்துவதாக அமைந்துள்ளது குறிப்பிடத்தகுந்தது.     
    உரை என்னும்போது அதற்கு ஒரு மூல நூல் இருக்க வேண்டும் என்பதும்  அதுபோல மூல நூலை எழுதிய ஆசிரியர், உரை எழுதிய ஆசிரியர் - உரையாசிரியர் இருக்க வேண்டும் என்பதும் வெளிப்படை. அந்த உரைமூல நூலுக்கும் உரையாசிரியர்க்கும் உள்ள உறவு, உரையாசிரியரின் துறை பயிற்சி, அவரின் ஆளுமை அதாவது புலமை, சமூகப் பண்பாட்டு உணர்வு, வரலாற்று உணர்வு, உரை நோக்கம்  ஆகியவைகளையும் புலப்படுத்தும். மேலும் நூலின் வகையும் அந்த உறவின் தன்மையை நிர்ணயிக்கும்.
  உரைக்கு மூலமான நூல் இலக்கியம், இலக்கணம் என்ற வகைப்பாடு உலகப் பொதுவானது. முன்னது கலை சார்ந்தது, பின்னது அறிவியல் சார்ந்தது. மேலும் இலக்கணத்தின் தரவு இலக்கியம், இலக்கியத்தின் தரவு மனித வாழ்க்கையும்  புலவனின் கற்பனையும். இலக்கியம் காலத்துக்குக் காலம் மாறுபடுவதுபோல் அதை ஒட்டி இலக்கணமும்  இலக்கண உரைகளும் மாறுபடும், மாறுபடுவது இயல்பானது. வரலாற்று நிலையில் இலக்கியத்தைப் புரிந்துகொள்ள இலக்கணமும், இலக்கணத்தைப் புரிந்துகொள்ள உரையும் தோன்றியது. பின்னரே இலக்கியத்துக்கும் உரை தோன்றியது.
      இலக்கண உரை அறிவியல் துறை சார்ந்தது என்பதால்உரைக் கருத்து மூல நூல் கருத்தாக மாறும் நிலை (உதாரணம் இளம்பூரணர் என்ற உரையாசிரியர் கருத்து நன்னூல் என்ற இலக்கண நூல் கருத்தாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட நிலை)  உண்டு என்னும்போது  இலக்கண உரையின் தனிச் சிறப்பு புலனாகும். மேலும் இலக்கியம், இலக்கணம் பற்றிய பொதுக் கோட்பாடும் உரையிலிருந்து உருவாகலாம். அப்படி சில கோட்பாடுகள் உரை அடிப்படையில் பேசப்படுவது பின் பகுதியில் குறிப்பிடப்படும்.  
       உரையாசிரியரின் மனப்பாங்கும் உரைப் போக்கைத் தீர்மானிக்கும். உதாரணமாகத் தொல்காப்பியச் செய்யுளியலுக்கு உரை எழுதிய இளம்பூரணர் மனப்பாங்கும் அதற்குப் பின்  பேராசிரியர் மனப்பாங்கும் மாறுபட்டதை இந்த நூல் ( ப. 9) எடுத்துக்காட்டியுள்ளது. அதாவது இளம்பூரணர் பிற்கால மரபுகளைப் பொருத்திக்காட்டும் முயற்சியில் ஈடுபட பேராசிரியர்  மூல நூலின்  கால உணர்வையும் கருத்து உணர்வையும் அடிப்படையாகக் கொண்டே உரை வகுத்துள்ளது இலக்கணம் பற்றிய மாறுபட்ட கருதுகோள்களே காரணம். அதாவது இலக்கணம் எல்லாக் காலத்துக்கும் (Pan chronic)  பொருந்துவதாக உரை நூல் உதவ வேண்டும் என்ற கருதுகோள் ஒன்று, அது இளம்பூரணர் கருத்தின் அடிப்படை. இலக்கணம் எழுதப்பட்ட காலத்தை (Synchronic) -  கால நிலையைப் பிரதிபலிப்பது என்ற கருதுகோள் மற்றொன்று. அது போராசிரியர் கருத்தின் அடிப்படை. 
   இலக்கண உரைகளுக்குள்ளும் எழுத்து, சொல் இலக்கண உரையின் பரிமாணமும் யாப்பு இலக்கண உரையின் பரிமாணமும் மாறுபட்டவை. அதனால்தான் இந்த நூலில் முதல் இயல் தமிழ் இலக்கண உரை வரலாறு, இரண்டாவது இயல் யாப்பியல் உரைகள் என்று அமைக்கப்பட்டுள்ளதும்  புலப்படுத்தும்.  எழுத்து, சொல் மூலமான மொழி, உலகம் முழுமையும் ஒரே கட்டமைப்பை உடையது.  காலந்தோறும் மாறுபடும் என்றாலும், அது சமூகம் சார்ந்தது. ஆனால் யாப்புக்கு மூலமான இலக்கியம் அதன் சமூகம் பண்பாட்டோடு உறவு உடையதாயினும், அவைகளைப் படைப்பாளி உள்வாங்கிக்கொண்டு படைப்பது என்னும்போது  இலக்கியம் படைப்பாளி சார்பானதே தவிர சமூகச் சார்பானது அல்ல. யாப்பு படைப்பாளி உருவாக்குவது. யாப்பு சமூகத்துக்கு சமூகம் மாறுபடும். யாப்பு வரலாறும் சமூகம் சார்ந்தது, சில வகை  யாப்பை மக்கள் வழக்கிலிருந்து ( நாட்டுப்புறப் பாடல், தமிழில் கலிப்பா) புலவன் பெற்றாலும் அதிலும் சில மாற்றங்கள் செய்தும், தான் விரும்பும் புதிய பாடுபொருளில் அமைப்பான். யாப்பு அமைப்பு அந்தச் சமூகத்தில் படைப்பாளிகளின் திறமைக்குச் சான்று.
    யாப்பு மாற்றம்யாப்பின் அடிப்படை உறுப்புகளிலும் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தும் என்பதைத் தமிழ் யாப்பு வரலாறு புலப்படுத்துகிறது. இடைக்காலத்தில் சந்தப் பாக்கள் குறிப்பாக வண்ணச் சந்த விருத்தங்கள் உருவான போது குழிப்பு, சந்தம், தொங்கல், கலை என்ற புதிய உறுப்புகளோடு  சந்த வாய்பாடாகத் தத்தன தனதன என்பது உருவாகி யுள்ளது. அவைகளைச் சீர், தளை, அடி என்ற முன்னர் உறுப்புகளோடு  இணைத்துப் பார்க்கலாம் என்றாலும் அமைப்பு மாறுபட்டது என்பதை அதன் புதிய உறுப்புகள் புலப்படுத்திவிடுகின்றன என்பது சிறப்பானது (பொற்கோ,1995, புதிய நோக்கில் தமிழ் யாப்பு, ப. 53).
    முனைவர் பா. இளமாறன் அவர்கள் எழுதிய தமிழ் யாப்பிலக்கண உரை வரலாறு என்ற நூல் யாப்பு இலக்கணம் என்பதன் கருதுகோளும் மாறுபட்டுள்ளதை எடுத்துக் காட்டியுள்ளது. 1.  தனிச் செய்யுளின் வடிவத்தை ஆராய்வது யாப்பு நூல்கள், 2.  தொடர்நிலைச் செய்யுளின் இலக்கணம் கூறும் பாட்டியல் நூல்கள், 3. இலக்கியங்களின் வழி இலக்கணத்தைப் புரிந்து  கொள்ள உதவும் பாப்பாவினம் என்ற நூல்  என்று மூன்று வகை யாப்பு இலக்கண நூலில் மாறுபடுவதை ஒட்டி உரைத் தன்மையும் மாறுபட்டதையும் இந்த நூல் ( ப.90) எடுத்துக்காட்டியுள்ளது. எனவே யாப்பிலக்கண உரை வரலாறு தனியே ஆராயப்பட வேண்டிய துறை என்று இந்த நூல் விளக்கியுள்ளது ஏற்றுக்கொள்ளத் தகுந்தது; சிறப்பானது.  அதனால்தான், 1. தமிழ் இலக்கண உரை வரலாறு, 2. யாப்பியல் உரைகள், 3. யாப்பருங்கல விருத்தியுரையும், யாப்பருங்கலக் காரிகையுரையும், 4. தொல்காப்பியச் செய்யுளியல் உரைகள்,  5. பிற யாப்பியல் உரைகள் என்ற ஐந்து இயல்களோடு முன்னுரையும் முடிவுரையும் கொண்டுள்ள இந்த நூலில், முதல் இரண்டு இயல்கள் அமைத்தது நியாயப்படுத்தப்படுகிறது.  
      நூலின் முன்னுரை சில அடிப்படையான கருத்தமைவுகளை விளக்குவதாகவும், முடிவுரை வருங்காலத்தில் மேலாய்வுக் களங்களைச் சுட்டுவதாகவும் அமைந்துள்ளது சிறப்பானது, பாராட்டுவதற்கு உரியது.
    முதல் இரண்டு இயல்களும் கோட்பாட்டுப் பின்னணி, வரலாற்றுப் பின்னணி உடைய  முன்னுரை என்றும், அடுத்த மூன்று இயல்களும் தரவு அடிப்படையிலான ஆய்வாக மையப் பகுதி ஆய்வு என்றும்  கொள்ளலாம்.
    உண்மையில் இந்த நூல், தலைப்பு பற்றிய ஆழ்ந்த புரிதல்களோடு அழுத்தமாகவும் தெளிவாகவும் எழுதப்பட்டுள்ளது. தமிழ் ஆய்வு நல்ல தடத்தில் செல்கிறது என்ற நம்பிக்கை  ஊட்டுவதாக உள்ளது. ஆசிரியர் இளமாறன் அவர்களுக்கு எனது பாராட்டுகள்.
   தமிழ் இலக்கண  உரை வரலாறு என்ற முதல் இயலில் தமிழில் கிடைக்கக்கூடிய உரை நூல்களை உரைகளின்  கால வரிசைப்படி தொகுத்துக்கொடுத்துள்ளது (ப. 27தொ.) வாசகருக்கு வியப்பை அளிக்கலாம். அதாவது களவியல், யாப்பருங்கலம், யாப்பருங்கலக் காரிகை ஆகிய நூல்களுக்கு உரை வந்த பிறகே தொல்காப்பியத்துக்கு உரை எழுதப்பட்டுள்ளது என்ற வரலாற்று   உண்மையின் பின்புலத்தில் தமிழ்க் கல்வி சார் சமூகப் பண்பாட்டு வரலாறு புதைந்துள்ளதை இந்த நூல் வெளிச்சத்துக்கு கொண்டு வந்துள்ளது.
   முதல் இயலில் இலக்கண உரைகளும் எழுதப்பட்ட முறைகளும் என்ற பெருந் தலைப்பில் 1. காலப்படிநிலை வளர்ச்சியில் இலக்கண உரைகள், 2, உரை வகைகளும் இலக்கண உரைகளும், 3. இலக்கண உரைகளும் சமயப் பின்புலமும், 4) இலக்கண வகைகளும்  உரைகளும் என்ற நாலு தலைப்புகளோடு, நூலாசிரியரும் உரையாசிரியரும்  என்ற கூடுதல் தலைப்பிலும் நூலாசிரியருக்கும் உரையாசிரியருக்கும் உள்ள உறவு ஆராயப்பட்டுள்ளது குறிப்பிடத்தகுந்தது. இயலின் முடிபாக நூலாசிரியரே  இலக்கண உரைகள் மூல இலக்கண விதிகளின் பொருளை எடுத்துரைத்தல் என்னும் முதன்மை முயற்சியோடு, 1. பல நிலை விளக்கங்களைத் தருதல், 2. பல நிலைகளில் சான்று காட்டுதல், 3. ஒத்தும் உறழ்ந்தும் செல்லும் பிற இலக்கண நூற் கருத்துகளையும் பிற உரைக்கருத்துகளையும் எடுத்துரைத்தல், 4. பண்டைக் கால இலக்கியங்களிலிருந்து  சமகால இலக்கியங்கள்  வரை சான்று காட்டி விளக்குதல், 5. குறிப்பிட்ட இலக்கணத் துறை தொடர்பாகப் பிற மொழிச் செய்திகளைக் குறிப்பாக, வட மொழிச் செய்திகளைக் கூறிச் செல்லுதல், 6. பிற துறைசார் அறிவோடு விளக்கம் தருதல்முதலிய செயல்பாடுகளைக் கொடுத்து, ‘ உரை வரைதல் ஒரு தனி அறிவுத் துறையாகவே வடிவம் பெற்றுள்ளது இறுதிப் பத்தியில் தொகுத்துக் கொடுத்துள்ளது (ப.46) சிறப்பானது.
    அவை தொடர்பாக இங்கு மூன்று செய்திகள் குறிப்பிடத்தகுந்தவை:  அ. விளக்கம்; பல நிலைகளில் சான்று காட்டுதல்என்ற இரண்டாவது கருத்தும், ஒத்தும் உறழ்ந்தும் செல்லும் பிற இலக்கண நூற் கருத்துகளையும் பிற உரைக்கருத்துகளையும் எடுத்துரைத்தல் என்ற மூன்றாவது கருத்தும் நூல் பதிப்பு நெறியாகவும் மாறியுள்ளது. உ.வே. சா. குறுந்தொகை போன்ற பல நூல்களின் பதிப்புகளாலும் அறியலாம். குறுந்தொகைப் பதிப்பில்  கருத்து, விசேடவுரை, மேற்கோளாட்சி  என்ற தலைப்புகளைச் சேர்ப்பதற்கு உரை வாசிப்பே காரணம் என்று தெளிவாகிறது.     
    ‘ஒத்தும் உறழ்ந்தும் செல்லும் பிற இலக்கண நூற் கருத்துகளையும் பிற உரைக் கருத்துகளையும் எடுத்துரைத்தல்என்ற மூன்றாவது கருத்தை இன்னொரு நிலையில்  அகநிலை ஒப்பாய்வும் என்றும், ‘துறை தொடர்பான பிற மொழிகளைக் குறிப்பாக வட மொழி செய்திகளைச் கூறிச் செல்லுதல் என்ற   ஐந்தாவது கருத்தைப் புறநிலை ஒப்பாய்வு என்றும் பொதுமைப்படுத்தலாம். 20 ஆம் நூற்றாண்டில் ஒப்பாய்வு என்ற தனி உள்துறை வளர்ச்சிக்கு (Comparative study. அதாவது ஒப்பிலக்கண ஆய்வு, ஒப்பிலக்கிய ஆய்வு) முன்னோடி. அதே சமயத்தில தொல்காப்பியத்திலேயே புறநிலை ஒப்பாய்வுக் குறிப்புகளும் (பிறப்பியல் இறுதி சூத்திரம், களவியல் முதல் சூத்திரம்), அகநிலை ஒப்பாய்வுக் கருத்துகளும் (வேற்றுமை எண்ணிக்கை பற்றிய விளி மரபு முதல் சூத்திரம்) இருப்பதும் சிறப்பாகச் சுட்டிக்காட்டத்தகுந்தது.
    இன்னொரு நிலையில் தாய்மொழிக் கருத்துகளை இந்திய  அளவில் இணைத்தல் என்றும் பொதுமைப்படுத்தலாம்.  இன்றைய சமூகப் பொருளாதார நோக்கில் பேசப்படும் உலகமயமாக்கம் (Globalization) என்ற கருத்தமைவின் முன்னோடியாக, அறிவுத் துறையில் தொல்காப்பியர் காலத்திலேயே இந்தியமயமாக்கம் என்ற நிலையில் நடைபெற்றுள்ளது என்பது குறிப்பிடத்தகுந்தது.  இதுவே தமிழ்க் கல்வியில் பிற மொழிக் கல்வியில் இடம் பெற்றிருந்தது என்பதைப் புலப்படுத்துவதோடு அதன் தொடர்ச்சியே இருபதாம் நூற்றாண்டில்  தமிழ்க் கல்வியில் ஆங்கிலம் இடம் பெற்றதால்தமிழ் ஆய்வில் மேலை நாட்டு அறிஞர்களின் கருத்துகள்  இன்று மேற்கோளாகக் காட்டப்படுகிறது என்று நாம் புரிந்துகொள்ளலாம்.
      ஆ) உரை ஆய்வில் உரையாசிரியர்கள் கொண்ட பாட பேதத்தையும், கண்ட அதாவது பிற உரையாசிரியர்கள் கொண்ட பாட பேதம் பற்றிய அவர்களுடைய குறிப்புகளையும் ஆராயும்  பாட பேத ஆய்வு என்பது உரை ஆய்வில்  ஒரு புதிய பகுதியாகச் சேர்த்துக் கொள்ளப்பட வேண்டும். நூலாசிரியரே (ப. 225) பேராசிரியர் உரையில் பாடம் கொள்ளப்பட்ட முறை வெளிப்படுகின்றதுஎன்று குறிப்பிடுவதால் இலக்கண உரை ஆய்வில் பாட பேத ஆய்வின் சிறப்பு புலனாகும். எனவே, அது உரை ஆய்வின் ஒரு கூறாகப் பாட பேத ஆய்வைச் சேர்த்துக்கொள்ளலாம்.
     இங்கு இன்னொரு பொது உண்மையும் புதைந்துள்ளது எடுத்துக்காட்டடத் தகுந்தது. அதாவது மூலபாடப் பிரதி  உரையாசிரியரின் பனுவலாக ( text) மாறியே உரை பெறுகிறது  என்ற வாசிப்புக் கோட்பாட்டாளர் கூறும் பொது உண்மையும் இங்கு அடங்கியுள்ளது. ஏனெனில்  பாட பேதத்தை ஒட்டியே  சில உரைக்கருத்துகளும்  சில கருத்து மாறுபாடுகளும் அமைகின்றன என்பதும், மூல பாடம் பற்றிய அவர்களின் மனப்பாங்கும்   பிறர் கொண்ட பாடம் பற்றியும் அவர்கள் மதிப்பீடும் புலனாகின்றன  என்பதும்  சுட்டிக்காட்டத் தகுந்தவை. தங்கள் கருத்துக்கு ஏற்ப புதிய பாடத்தை உரையாசிரியர்கள் உருவாக்குகிறார்கள் (பாடப் படைப்பு) என்பதும் குறிப்பிடத்தகுந்தது.
    இளம்பூரணருக்குப் பின், கிட்டத்தட்ட இரண்டு நூற்றாண்டுக்குப் பின் வந்த சேனாவரையர், பேராசிரியர் ஆகியவர்களுக்குப்  புதிய மூலச்  சுவடிக் கிடைத்திருக்க வாய்ப்பு இல்லை. இருந்தும், தொல்காப்பிய மூல பாடம் பற்றிய  அவருடைய மதிப்பீடே அவர்களைப் புதிய  பாடம் கொள்ளத் தூண்டியிருக்க வேண்டும் என்று எண்ணத் தோன்றுகிறது. அது பாடப் படைப்பு என்று இன்று பேசப்படுகிறது.  உதாரணமாகத் தொல்காப்பியச் செய்யுளியலில் ( 227) ‘சின்மென் மொழியால்’  என்று இளம்பூரணர் உரையில் தொடங்கும் அம்மை பற்றிய சூத்திரம் பேராசிரியர் உரையில் வனப்பியல் தானே வகுக்குங்காலை’  என்பது கூடுதலாக முதல் அடியாகத் தொடங்குகிறது. அதாவது வனப்பியல் தானே வகுக்குங்காலை’  என்பது பேராசிரியரின் பாடப் படைப்பு என்று நாம் புரிந்துகொண்டால், அதற்கான காரணத்தை ஆராயத் தூண்டுகோல் ஏற்படும்.   
       இளம்பூரணருக்குப் பின், கிட்டத்தட்ட  இரண்டு நூற்றாண்டுக்குப் பின் வந்த பேராசிரியருக்குப் புதிய மூலச்சுவடிக் கிடைத்து அந்தப் புதிய பாடத்தைக் கொண்டிருக்க மாட்டார் என்றே எண்ணத் தோன்றுகிறது.  தொல்காப்பிய மூல பாடம் பற்றிய  அவருடைய மதிப்பீடே புதிய  பாடம் படைக்கத் தூண்டியிருக்க வேண்டும் என்று கருத வேண்டியிருக்கிறது. அது நம்மை மூலபாடம் பற்றிய பேராசிரியர் வாசிப்பை அறியத் தூண்டுகிறது. 
       தொல்காப்பியர் செய்யுளியல்  முதல் சூத்திரத்தில் 26 உறுப்புகளை முதலில் பட்டியலிட்டு வண்ணமொடு யாப்பியல் வகையின்’  என்ற கூறி  அந்த 26 உறுப்பு களுக்கும் யாப்புஎன்று பொதுக் பெயர் கூறியவர்அடுத்த  8 உறுப்புகளைப் பட்டியலிட்டு பொருந்தக் கூறிய எட்டொடும் தொகைஇ’   என்று மட்டும் கூறி அதற்குப் பொதுப் பெயர் எதுவும் கொடுக்காதது குறை  என்று கருதியே பேராசிரியர்  எண் வகை வனப்பு’  என்று முதல் சூத்திர உரையில் குறிப்பிட்டதோடு, அதை நியாயப்படுத்தும் வகையில் எட்டு வனப்புகளில் முதலாவதான அம்மை பற்றிய சூத்திரத்தில்  மேலே குறிப்பிட்டபடி வனப்பியல் தானே வகுக்குங்காலை …’ என்பது அடிகளைப்  பாடப் படைப்பாக சேர்த்ததோடு உரையிலும் வனப்பியல் தானே வகுக்குங்காலை சின்மென் மொழியாற் றாய பனுவலின் ’  என்று மீண்டும் மேற்கோள் காட்டிப் பாடமாக உரைத்தாம் என்க’  என்ற விளக்கமும் அளித்துள்ளார். இங்கு பாடமாக உரைத்தாம் என்கஎன்ற தொடர் கவனத்திற்குரியது. அதாவது மூல நூலில் குறை இருக்கக் கூடாது, இருந்தால் உரையாசிரியர் பாடப்படைப்பு செய்து குறையைப் போக்கலாம்  என்பது பேராசிரியருடைய உரைக் கோட்பாடாகக்  கொள்ளலாம்.
   பேராசிரியர் மூல நூலான தொல்காப்பியத்தையும்  அதன் ஆசிரியரையும் எவ்வளவு தூரம் மதிப்பவர் என்பதற்குப் பலரும் காட்டும் உதாரணத்தால் அறியலாம்.
     உயிர்களை ஓரறிவுயிர், ஈரறிவுயிர், மூவறிவுயிர்  என்று தொல்காப்பியர் பாகுபடுத்தி, அவைகளைப்  பட்டியிலிடும்போது நண்டை நாலறிவுயிராகக் குறிப்பிட்டுள்ளார் (மரபு.31). ஆனால் நண்டுக்கு மூக்குணர்வு அதாவது நாற்றத்தை உணரும் உணர்வு  உண்டோ என்று பேராசிரியரை ஒருவர் கேட்க,  ‘நண்டிற்கு மூக்கு உண்டோவெனின் அஃது ஆசிரியர் கூறலான் உண்டது என்பது பெற்றாம் ’  என்று பதில் சொல்லியுள்ளதால் அவர் மூல நூலாசிரியரிடத்து எவ்வளவு பற்று வைத்திருக்கிறார் என்று புலனாவிடுகிறது. எனவே பாட பேத ஆய்வும் உரையாசிரியரைப் பற்றிச் சில உண்மைகளைப் புலப்படுத்தும்.
   இ)  உரை நூல்கள் சிறந்த இலக்கியத் திறனாய்வு நெறிகளைக் கொண்டாடப்பட்டாலும் உரையில் இலக்கண/ இலக்கியக் கோட்பாடுகளின் ஆணிவேர் இருப்பது கண்டுபிடித்து புதிய கருத்தமைவுகளைப் பரிந்துரைக்கும் முறை குறைவாகவே காணப்படுகிறது. எனவே இலக்கண உரையின் ஒரு நெறியாக புதிய கருத்தமைவுக்கான ஆணிவேர்களைக் காணுதல் என்ற கருத்தும் சேர்க்கப்படவேண்டும்.  பேராசிரியர் குறிப்பிட்ட யாப்புசார் சில புதிய கருத்துகள் பின்பகுதியில் காட்டப்படும். 
      யாப்பியல் உரை என்னும் இரண்டாவது இயல்,  ‘கி. பி. 11ஆம் நூற்றாண்டு தொடங்கி பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டு வரை யாப்பிலக்கணத் துறைக்கு வளஞ் சேர்க்கின்றன’ (ப. 51) என்று குறிப்பிட்டு, அந்த நூல்களின் பட்டியலை அதே பக்கத்தில் கொடுத்துள்ளார். அதாவது  32 இலக்கண உரை நூல்களில் யாப்பு உரைநூல்களாக 13நூல்களே அமைந்துள்ளன. அந்த நூல்களின் வரலாறுகள் இந்த இயலில் விரிவாகக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன. அதே சமயத்தில் இங்கு யாப்பு என்ற தனி இலக்கணப் பிரிவு ஏற்பட்டது பற்றி யாப்பு உரையாசிரியர்களாலேயே கேள்விக் குறி ஆக்கப்பட்டிருப்பது இந்த இயலில் எடுத்துக்காட்டப்பட்டிருப்பதும் யாப்பியல் நூல்களைப் பற்றி ஒரு அடிப்படை கேள்வியை எழுப்புகிறது.
     பேராசிரியர் (செய்யுளியல் நூ. 1 உரை) யாப்பைத் தனி அதிகாரமாக ஆக்கினால் வழக்கு அதிகாரம் என்று இன்னொரு தனி அதிகாரம் ஆக்க வேண்டும் என்றும் கூறியதோடு அது  தொல்காப்பியர் கருத்துக்கு மாறுபட்டதுஎன்று கூறியிருப்பதைச் செய்யுளியலும் பேராசிரியரும் என்ற தலைப்பில் நூலாசிரியர் எடுத்துக்காட்டியுள்ளார். அதன் உள்கிடை என்ன என்ற கேள்வி எழுகிறது (ப. 75). தமிழ் இலக்கண  மரபில் யாப்பு வடிவம் சார்ந்ததாக மட்டுமே முன்னெடுக்கப்படவில்லை. யாப்பியல்  என்பது இலக்கியத்தின் முழுமை நோக்கிய தன்மையாக முன்னெடுக்கப்பட்டது. எனவே யாப்பு என்பது அடிப்படையில்  ஒரு கோட்பாடாகக் கருதப்பட்டது ’  என்று நூலாசிரியரே முன்னுரையில் (ப. 6) கூறியிருப்பது பேராசிரியர் கருத்துக்கு ஆதரவு போல உள்ளது.  
   பிற்காலத்தில் யாப்பிலக்கணம் என்று கருதப்படும் நூல்கள் பெரும்பான்மையும் வடிவ ஆராய்ச்சியிலேயே கவனம் செலுத்தியுள்ளன. தொல்காப்பியர் செய்யுள் உறுப்புகளில் ஒன்றாகக் குறிப்பிட்ட யாப்புஎன்ற உறுப்பு, வடிவமும் பொருளும் ஒருங்கிணைகிற முறையைப் பற்றி பேசுகிறது. அந்த நிலையில்  பின் வெளிவந்த யாப்பு இலக்கணங்கள்  பிற்காலத்தில் தமிழ் பாடல்களில் ஏற்பட்ட  வடிவ வளர்ச்சியை அறிந்துகொள்ள உதவும் நூல்களாகவே அமைந்துவிட்டன. தமிழ்க் கவிதையைச் சுவைக்கவும், பொருளும் வடிவமும் இணைகிற முறைகளை அறிவதும் யாப்பின் பகுதியே ஆகும்.  எனவே அந்த நிலையில் யாப்பு நூல்கள்  உருவாக்கப்பட வேண்டும. அந்தத் தேவையை நிறைவேற்றும் விதத்தில் அவை  அமையவில்லை என்ற குறை ஏற்படுத்தி விடுகிறது. அதனால் இந்த நூற்றாண்டு  புதுக்கவிதைகளில்  யாப்பு இல்லை என்று பரவலாகக் கருதப்படுவது சிலரால் மறுக்கப்பட்டாலும், பாடுபொருளில் புதுமை இல்லாமல் வெறும் யாப்பு இலக்கணத்துக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்து கவிதை எழுதப்பட்டதும் கவிதை ஆய்வு என்பது வெறும் யாப்பாய்வு என்று சுருக்கப்பட்டுவிட்டது என்பதைப் புலப்படுத்துவதாகக் கொள்ளலாம்.  
     அடுத்த மூன்று இயலும் யாப்பருங்கல விருத்தியுரையும் யாப்பருங்கலக் காரிகை யுரையும்     ( 3வது இயல்), தொல்காப்பியச் செய்யுளியல் உரைகள் (4வது இயல் ), பிற யாப்பியல் உரைகள் (5வது இயல்) ஆகிய மூன்றும் உரை நெறி என்ற முறையில் சிறப்பாகவும் தெளிவாகவும் அமைக்கப்பட்டுள்ளன. ஆனாலும் பொதுவாகப் புதிய யாப்பியல் கருத்துகளுக்கு  உரையாசிரியரின் பங்கு சரியாகக்  கவனப்படுத்தப்படவில்லை. அதைக் கவனப்படுத்தும் வகையில் யாப்பருங்கல விருத்தி உரையிலிருந்தும், பேராசிரியர் செய்யுளியல் உரையிலிருந்தும் ஒவ்வொரு உதாரணம் காட்டப்படும்.
   யாப்பருங்கலம்தொடை என்பதை அடி இரண்டு இயையத் தோன்றும்’  (சூ.33) என்ற இலக்கணம்,   ஒரு அடிக்குள்ளும் ( பொழிப்பு, ஒரூஉ போன்றவை) தொடை அமைந் துள்ளதால், குன்றக் கூறல் என்று குற்றத்துக்கு ஆளாகிறது. அதை உணர்ந்த உரையாசிரியர்காக்கைபாடினியார் தொடை இலக்கண சூத்திரத்தை அப்படியே எடுத்துக்காட்டியதில் அடியொடு அடியிடை யாப்புற நிற்கும் என்ற அடி உள்ளதால் தொடை  ஒரு அடிக்குள்ளும் அடிகளுக்கு இடையேயும் வரும் என்ற கருத்து பெறப்பட்டு மூல நூலில் உள்ள குறை  நீக்கப்பட்டுவிடுகிறது. மேலும் அடுத்த சூத்திரத்தில் யாப்பருங்கல ஆசிரியர் 13தொடைகளை வெறும் பட்டியிலிட்டுக் கூறியதை உரையாசிரியர்  ஒரு சார்த் தொடைகளது பெயரும் அவற்றின் விகற்பமும் உணர்த்துதல்என்று இரண்டு வகைப்படுத்திச் சூத்திர பொருளை விளக்கும்போதே குறிப்பிட்டு, அதன் பொழிப்பு என்பதிலும் மோனை, எதுகை, முரண், இயைபு, அளபெடை  என்று இவை ஐந்தும்அடி, இணை, பொழிப்பு. ஒரூஉ, கூழை, மேற்கதுவாய், கீழ்க்கதுவாய், முற்று  என இவற்றொடு பொருந்தி அவை ஓரோவொன்று எட்டு வகைப்பாட்டைச் சொல்லுதும்’   என்று கூறுவதால்அடிக்குள்ளும் அடிகளுக்கு இடையேயும் வரும் தொடைகள் மாறுபடுவதைச் சுட்டிக்காட்டி  மூல நூலின் குறையை நீக்கியதோடு தொடை மேலாய்வுக்கு உரையாசிரியரும் பங்கு ஆற்றியுள்ளதைப் புலப்படுத்திவிடுகிறார்.  
   யாப்பருங்கலம் ஒழிபியலில் வகையுளி என்பதை வழுக்கா வகையுளி சேர்த்தலும்’ (சூ.95. 4) என்று மட்டுமே கூறஉரையாசிரியரே வகையுளி என்பது முன்னும் பின்னும் அவை முதலாகிய உறுப்புக்கள் நிற்புழி அறிந்து குற்றப்படாமை வண்ணம் அறுத்தல்என்று விளக்கி அதற்கு உரிய உதாரணங்களைக் கொடுத்துள்ளதோடு, கோட்பாட்டு நோக்கில் ஒரு உதாரண சூத்திரத்தையும் கொடுத்துள்ளார். வகையுளி என்ற கருத்தமைவு தொல்காப்பியத்தில் இல்லை. ஆனால் கவிதைக் கட்டமைப்பில்  காணப்படும் ஒரு உண்மை ஆகும். எனவே விருத்தி உரை அசை வகையுளி, சீர் வகையுளி ஆகிய இரண்டு வகைக்கே உதாரணம் கொடுத்து உரைச்சூத்திரம் மூலம் அடி வகையுளியையும் குறிப்பிட்டது சிறப்பானது.
கடியார்பூங் கோதை கடாயினான் திண்டேர்
சிறியாடன் சிற்றில் சிதைத்து (குறுந்தொகை – 28)
என்ற வெண்பாவில் பூங்கோதை என்ற சொல் தனிச் சீராக  அமைத்தால் வெண்பாவுக்கு உரிய தளைதட்டும் என்பதால் இரண்டு சீராக  அமைத்து தளைதட்டாமல் போற்றப் பட்டிருப்பதால் அது சீர் வகையுளி என்பது அவருடைய கருத்து.  நெறிநின்றார் நீடுவாழ் வார்என்ற குறள் அடியில் (3) வாழ்வார் என்று இரண்டு சீரின் பகுதியாக அமைந்துள்ளதும் சீர் வகையுளியே. சங்க இலக்கியத்திலும் சீர் வகையுளியைக் காணலாம். முட்டு வேன்கொல் தாக்கு வேன் கொல் ( )  என்ற குறுந்தொகை முதல் அடியில் முதல் சீரிலேயே வகையுளி அமைந்துள்ளதையும் யாயும்  ஞாயும் யாரா கியரோஎன்ற பாடலில் (குறுந். 40) முதல் அடியில் கடைசி சீரில் வகையுளி அமைந்துள்ளதையும் காணலாம்.
பாடுநர்க்கும் ஆடுநர்க்கும் பண்டுதாம் கண்டவர்க்கும்
என்ற நேரிசை வெண்பா அடியில் பாடு + நர்க்கும், ஆடு + நர்க்கும் பண்டுதாம்  கண்டவர்க்கும்  என்று நிறுத்தி வாசிக்கப்படுவதால் முதல் இரண்டு சீரின் அசை அமைப்பான  நேர்நிரைநேர் என்பது வாசிக்கும்போது  நேர்நேர், நேர்நேர் என்று அமைவதால் அசைவகையுளி என்பது கருத்து. வாயிலோயே வாயிலோயே என்ற புறநானூற்று அடி ( 216. 1) ஒவ்வொன்றும் இரண்டு இரண்டு சீராக அமைக்கப் பட்டிருக்கிறது. தனிச்சொல் என்ற முறையில் அது நேர்நிரைநேர் என்ற மூவகைச்சீராக அமையும். ஆனால் அது இரண்டு சீராக அமைக்கப்பட்டிருப்பதால் ( வாயி + லோயே) நேர்நேர் + நேர்நேர் என்று ஈரசைச் சீராக அமைகிறது. எனவே இதனை இலக்கியத்தில் அசைவகையுளிக்குரிய உதாரணமாகக் கொள்ளலாம்.
தொல்காப்பியரே ஆசிரியப்பாவில் வெண்சீரும் ( செய்யுளியல் .29) வஞ்சியுரிச்சீரும்          ( செய்யுளியல். 30) வரும் என்பதால் மூவசைச்சீராகவும் கொள்வதற்கு இடமிருக்கிறது. ஆனால் புலவர் கருத்து அழுத்தத்திற்காக அதை ஈரசைச்சீராக அமைத்திருக்கிறார். எனவே அசைவகையுளி என்பதும் கவிதை உருவாக்கத்தில் பங்கு கொள்கிறது. முட்டு வேன்கொல் தாக்கு வேன்கொல் (  ) என்ற குறுந்தொகைப் பாடலுக்கும் இந்தக் கருத்து பொருந்தும்.
ஆனால் இங்கு காட்டிய உரைச் சூத்திரத்தில் கூடுதலாக அடி வகையுளியும் கூறியிருப்பது அறிஞர்கள் கவனத்தைக் கவர்ந்து சங்க இலக்கியத்திலும் பிற இலக்கியங்களிலும் அடி வகையுளி இருப்பது எடுத்துக்காட்டப்பட்டுள்ளது ( செ.வை. சண்முகம், யாப்பும் நோக்கும் ப. 55).
நீயே பிறர்ஓம்புறு மறமன்னெயில்
ஓம்பாது கடந்தட்டுஅவர்
முடிபுனைந்த பசும்பொன்நின்
அடிபொலிய கழறைஇய’ ( புறநானூறு. 40)
இங்கு 2வது, 3வதுஅடிகளில் அடி வகையுளிகள்  உள்ளன. காரணம் அந்த அடியில் பொருள் முற்றுப் பெறாமல் அடுத்த அடிக்குச் சென்று பொருள் முற்றுப்பெறுவதுதான். 2வது அடியில் பொருள் உள்ள அவர்அடுத்த அடியிலுள்ள முடிபுகனைந்தஎன்ற தொடரோடு இணைந்துதான் பொருள் முற்றுபெறுகிறது. இடைக்கால, தற்காலப் பாடல்களிலிலும் ( பாரதியார், பாரதிதாசன் பாடல்களிலிலும் ) அடி வகையுளி வந்துள்ளது குறிப்பிடத்தகுந்தது. அது பெரும்பான்மையும் அடியின் ஓசை இனிமைக்குக் காரணமாகும். அது ஆங்கில மொழி யாப்பிலும் காணப்படுவதும் அவர்கள் என்ஜாம்பென்ட் (Enjambent) என்று அழைக்கப்படுவதும் வகையுளி உலகப் பொதுமையானது என்று புலப்படுத்துகிறது. 
             பேராசிரியர் செய்யுளியல் உரை கவிதைக் கலையைப் பற்றி வரன்முறையாகவும், நுட்பமாகவும் சிறந்த மேற்கோள் தந்து ஆராய்ச்சித் திறனோடு விளக்குகிறார்என்று பொதுநிலையில் பாராட்டுவதோடு (ப. 73) நின்றுவிடாமல் தரவு அடிப்படையில்  அவைகளை இனம்காண முயல வேண்டும். உதாரணமாக, நோக்கு பற்றிய  செய்யுளியல் சூத்திர உரையில் ( 103) ‘முல்லை வைந்நுனை தோன்ற என்ற 17 அடி அகநானூற்றுப் பாடல் முழுவதும் எடுத்துக்காட்டி
‘’முல்லை என்பது முதலாக கானம் (7 வது அடி வரை) என்பது ஈறாக .. பருவங் காட்டி வற்புறுக்கும் தோழி பருவந் தொடங்கிய  துணையே காண் என்று வற்புறுத்தினாள் என்பது, ’உவக்காண்  தோன்றும் குறும்பொறை நாடன்என்னும் துணையும் ( 8 முதல்  13 அடி வரை) தலைமகனது காதல் மிகுதி கூறி வற்புறுத்தினாள்என்பது நோக்கி உணரவைத்தான் என்பது, ஒழிந்த அடிகாறும் (14 முதல் 17 அடி வரை) பிரிந்த  காலம்  அணித்தெனக் கூறி வற்புறுத்தினாள் என்பது  நோக்கி உணரவைத்தான் எனப்படும்என்று விளக்கியிருப்பது அந்தப் பாட்டில் மூன்று கருத்துகள் இருக்கின்றன என்று எடுத்துக்காட்டுவதாகும். அதாவது   ஒரு பாட்டைக் கருத்து அடிப்படையில் சில கூறுகள் கொண்டதாகக் கருதுவது என்ற உண்மை எல்லாப் பாடல்களுக்கும் பொருந்தும் பொது உண்மையாகக் கொள்ளலாம் என்று பொதுமைப்படுத்தும்போது ஒரு புதிய கருத்தமைவாக மாற்றப்படுகிறது எனலாம்.  இப்போது  அது கருத்தன் என்று பெயரிடப்பட்டுக்  குறிப்பிடப்படுகிறது (பார்க்க சண்முகம், 1998, இலக்கியமும் மொழி அமைப்பும் ப. 282, யாப்பும் நோக்கும் ப.105). இங்கு கருத்தன் என்பது சீர், அடி, கருத்தன், பாட்டு என்ற முறையில் ஒரு  யாப்பு உயர் உறுப்பாகக் கருத வைக்கிறது.  முரண் தொடை அமைந்த பாடல்களில் எந்தக் கருத்தனுக்கு அதிக அடி அமைக்கப்பட்டிருக்கிறது என்பது (அடி எண்ணிக்கை மாறுபாடு) உளவியல், தத்துவம், சமூகவியல் உண்மைகளைப் புலப்படுத்துவதாகவும் உணரப்பட்டுள்ளது.
    எனவே உரைகளை ஆராயும்போது  உரையாசிரியர்கள் கூறியவைகளில் உள்ள பொதுமை பொதிந்த இடங்களை அடையாளம் கண்டு புதிய கருத்தமைவுகளை உருவாக்க முன் வரவேண்டும். 
     ‘உரை வரைதல் ஒரு தனி அறிவுத் துறையாகவே வடிவம் பெற்றுள்ளதுஎன்று நூலாசிரியரே முதல் இயலின் இறுதிப் பத்தியில் கூறுவது (ப. 46) ‘உரையியல்என்று பொதுநிலை ஆராய்ச்சிக்கான அடிப்படை எனலாம். உலகளாவிய நிலையில் உரைக் கோட்பாட்டை ஆங்கிலத்தில் ஹெர்மெனிடிக்ஸ் (Hermeneutics = science of interpretation) என்று வழங்குவதும் குறிப்பிடத்தகுந்தது. அதைத்  தமிழில் உரையியல் என்று அழைக்கலாம். அதன் ஆணிவேர் தொல்காப்பியத்திலும், உரை நூல்களிலும் புதைந்துள்ளன. தொல்காப்பியரே நூல், உரை என்று வேற்றுநிலை வழக்கில் கையாண்டுள்ளது, உரை பற்றி மரபியலில் பல சூத்திரங்கள் கோட்பாட்டு நிலையில் கூறியுள்ளது, 9ஆம் நூற்றாண்டிலிருந்து 19ஆம் நூற்றாண்டு வரை  32 இலக்கண உரை நூல்கள் தோன்றியுள்ளது என்னும்போது தமிழரின் சிந்தனை மரபின் ஒரு கூறாகஉரையியல் என்ற உரைக்கோட்பாடும்  மேற்கொள்ளப்பட வேண்டும்.
       பொதுவாகத்  தமிழில் உரைநெறிஉரைப்போக்கு என்ற முறையில்  உரை வரலாறு ஆராயப்படுகிறதே அல்லாமல் பொதுநிலையில் அதாவது தமிழ் உரை வழி அறியப்படும் உரைக் கோட்பாட்டு என்ற முறையில் உரையியல் ஆராய்ச்சி குறைவு.
     இந்த நூலில் முன்னுரையில் குறித்துள்ளபடிஉரை ஆய்வு தனி ஆய்வாக  1968இல் அரவிந்தன் தொடங்கிய பொதுநிலை ஆய்வு (உரையாசிரியர்கள்  என்ற நூல் ) தனித்த இலக்கண உரையாசிரியர்கள் ஆய்வாகத் தொடர்ந்து வந்துள்ளதை (அவர் ஆய்வேடு முடியும் வரை உள்ள வெளிவந்துள்ள நூல்களை) பட்டியலிட்டுள்ளார் (ப. 4). மேலும்  ச.குருசாமி  தனித்த இலக்கண உரையாசிரியர்களின் ஆய்வாக  இளம்பூரணர் உரைநெறி (2007), சேனாவரையர் உரைநெறி (2007), பேராசிரியர் உரைநெறி (2008), நச்சினார்க் கினியர் உரைநெறி (2008) என்ற நூல்களையும்ரா. செயராமன் சேனாவரையர் உரை நெறி என்ற நூலையும் (1998இல் எழுதியது 2007இல் வெளியீடு) வெளியிட்டுள்ளார்கள். எழுத்து, சொல், பொருள் (குறிப்பாகச் செய்யுளியல்)  ஆகிய தொல்காப்பிய உரைகளில் புதைந்து கிடக்கும் உரையாசிரியர்களின்  அந்தந்தப்  பொருள் பற்றிய கோட்பாடுகள் எழுத்திலக்கணக் கோட்பாடு, சொல்லிலக்கணக் கோட்பாடு, பொருளிலக்கணக் கோட்பாடு என்ற நூல்களில் ஆராயப்பட்டிருப்பதும் குறிப்பிடத் தகுந்தது. எனவே இலக்கண உரையாசிரியர்களின் வழித்  தமிழ் உரையியல் என்ற கோட்பாட்டு ஆய்வு மேற்கொள்ளப்பட வேண்டும்.  அந்த ஆய்வின் தொடக்கத்துக்கு முன்னோடியாகத் தமிழ்  இலக்கணத்தின் ஒரு பகுதியான யாப்பு உரைநெறியாகத் தமிழ் யாப்பிலக்கண உரை வரலாறு என்ற இந்த நூல் வருவது வரவேற்கத்தகுந்தது. ஆசிரியருக்கு என் வாழ்த்துகள், பாராட்டுகள்.    

Saturday, November 3, 2012

தமிழ் யாப்பிலக்கண உரை வரலாறு




தமிழ் யாப்பிலக்கண உரை வரலாறு என்னும் எனது நூலிற்கு 


கவிஞர் ஈரோடு தமிழன்பன் அவர்கள் கவிதை வடிவில் எழுதிய வாழ்த்துரை




ஓர் எடுத்துக்காட்டு








வினாக்களின் தேயம்
கொண்டாடும் விழா என்பதா?
வேள்வி நடத்தும் மூளையின்
வேர்வைப் பெருமங்கலம் என்பதா?

குவிமையம் ஒன்றில் குதித்து
முத்துக் குளிப்பது என்பதா?
ஆய்வு என்னும்
அறிவுலக நடவடிக்கையை எந்த
வார்த்தைக் கட்டமைப்புக்குள்
வடிவம் கொடுத்துப் பேசுவது?

கனம் மிக்க
ஓர் ஆய்வு ஏடு எனது
கண்ணில் படும்போதும் நான் அதைக்
கையில் தொடும்போதும்
புலரிவானங்களை
வசப்படுத்திய புளகம்!

அப்போதெல்லாம்
ஓய்வெடுக்க உதகைக்கோ
கொடைக்கானலுக்கோ என் கவிதைகளை
அனுப்பவதில்லை நான்

ஆய்வேடு என்னுள்
அறிவுச் சிலிர்ப்புகளை, கருத்துக் கலவரங்களை
ஏற்படுத்தினால் அதைப்பார்த்து
என் கவிதைகள் ஆய்வாளர்க்குப்
பூச்செண்டுகள் தயாரிக்கும்
புதுப்பொறுப்பை ஏற்கும்.

என்
வளரும் நம்பிக்கைக்கும்
வாஞ்சைமிகு வாழ்த்துக்கும் உரிய
இளந்தலைமுறை ஆய்வாளர்களில்
ஒருவர் -
சூரிய மையத்தில் சுட்டெடுத்த
அறிவுக்கு அடையாளமான
என் மணியான
மாணவர் ய. மணிகண்டனின்
ஞானத்தமிழ்ப் பட்டறையில்
தயாரான தளவாடம்
இளமாறன்:

இவர்
யாப்பு நூல்
உரை வரலாற்றைக் கோப்புக் குலையாத
கோணத்தில் ஆய்ந்து கொடுத்துள்ள
திறம்
வியக்கத் தக்கது; விரும்பத் தக்கது.

உரைவகை எத்தனை?
உரையாசான்மார் வகைகள் எத்தனை?
உரைகளில் செயல்படும்
சமூக, சமய, அரசியல் இயங்கியல்
வன்மை மென்மைகள் எப்படி?
எல்லாம் இளமாறன் ஆய்வில் அத்துபடி!

தேமா, புளிமாக்கள் எல்லாம்
திரண்டுவந்து
இளமாறன் கன்னத்தில்
தித்திக்கும் முத்தம் கொடுக்கும் -
தங்கள்
இனவரலாற்றை ஆய்வுப் பேழையில்
வைத்துத் தந்ததற்காக...

உரைகளின்
போதுமை போதாமைகள் மீது
வெளிச்சம் பாய்ச்சி
விளக்கியதற்காக...

பாதைகளில்
விளக்கேற்றி வைப்பதுபோலத்
தக்க அறிஞர்கள்
அங்கங்கு ஆய்வுக்குள் வந்து
வினாக்கள் நிறுத்துவதற்காக,
விடைகள் பொருத்துவதற்காக...

தனது
திசுக்களிலும் தமிழ்மொழி
தேக்கி வைத்திருக்கும்
யாப்பு வளத்தை, யாப்பு வகைமைகளைப்
பிசகின்றித் தமிழன் உணரவும்
பிறருக்கு உணர்த்தவும்
உரைகண்டார் எல்லாம் அறிவுத்
திறப்பாட்டின் கரைகண்டார்!


உச்சத்தில் வைத்து
யாப்பருங்கல விருத்தி உரைபற்றி இந்த
ஆய்வேடு
உச்சரித்திருப்பதெல்லாம்
நிச்சயம் இளமாறனுக்குப் புகழ்ஒளியை
நிகழ்த்தும்.

திட்டமான நடை,
தேவையான மேற்கோள்கள்,
திட்பமான விவாதம்,
திருத்தமான விளக்கம் எல்லாமே

திரட்டப்பட்ட தரவுகள்,
ஆய்வு ஆதரவுகள், முரண், உடன்பாட்டு
மையங்களின் சிந்தனை முளைப்புகள்
ஆகியவற்றின் மீது
அறிவார்ந்த முறையில் கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளன.

ஐந்தில் ஒன்றாகவும்
தனித்த ஒன்றாகவும் இலக்கண உலகில்
இயங்குகிறது யாப்பு! ஆனால்
அதுவே
சதையாய், எலும்பாய், நரம்பாய்
உயிர்படைத்த முழு உடலுமாகிக்
காலகாலமாய்
இயக்கி வந்துள்ளது இலக்கியங்களை.

இளமாறனை
இப்படி இலக்கணத்துப்பக்கம்
நெறிப்படுத்திய ஆசான்
மணிகண்டனுக்கும்,
இலக்கியத் துறைப் பேராசான்
அரசுக்கும்
என் பாராட்டுக்கள்.

ஆய்வுப் பொருள் பழையதாக
இருக்கலாம்.
ஆய்வுப் போக்குப் புதியதாக
இருக்கவேண்டும் என்பதற்கு
இன்றைய எடுத்துக்காட்டு:
சென்னைப் பல்கலையின்
தமிழ் இலக்கியத்துறை!


வெளியீடு:

மாற்று வெளியீட்டகம்,
சென்னை
தொடர்பு எண் : 9382853646


Wednesday, July 4, 2012

தொல்காப்பியம் - பன்முகவாசிப்பு


நூல் அறிமுகம்

எனது தொல்காப்பியம் - பன்முக வாசிப்பு தொகுப்பு நூலுக்கு இரா. வெங்கடேசன் எழுதிய நூல் அறிமுகம் இது.

தொகுப்பும் வாசிப்பும் 




ஒரு பிரதியின் மீதான அணுகுமுறை காலம்தோறும் அறிஞர்கள் தோறும் வெவ்வேறு நிலைகளில் மாறுபட்டு காணப்படும். தன் சமகால புரிதல் சார் வெளிப்பாடாகவே அவ்வணுகுமுறை அமையும். அவ்வாறான பல்வேறு சிந்தனைப் புள்ளிகளைத் தொகுத்து ஒருங்கு வைத்துப் பார்க்கின்ற போது அப்பிரதியின் பல்வேறு பரிமாணங்கள் வெளிப்பட்டு நிற்பதுண்டு. அந்தவகையில் இரண்டாயிரமாண்டு கால தமிழ்ப் புலமை மரபில் உச்சநிலையில் வைத்துப் போற்றப்படும் தொல்காப்பியப் பனுவலைப் பல்வேறு நிலைகளில் வைத்து அணுகி ஆராய்ந்த கட்டுரைகளைத் தொகுத்து தொல்காப்பியம் _ பன்முக வாசிப்புஎனும் நூலை பா.இளமாறன் உருவாக்கியுள்ளார்.

பல்வேறு அரிய துறைசார் தொகுப்பு நூல்களை உருவாக்கி வெளியிட்ட பேராசிரியர் வீ. அரசு அவர்கள் இந்நூலிற்குப் பொதுப் பதிப்பாசிரியராக இருந்து வெளியிட்டுள்ளார். கங்குஎனும் இலக்கிய வெளியீட்டு வரிசையின் மூலமாகப் பல்வேறு அரிய நூல்களை வெளியிட்ட அனுபவம் பேரா. அரசு அவர்களுக்கு உண்டு. அவ்வனுபவத்தின் தொடர்ச்சியாக மாற்றுஎனும் இலக்கிய வெளியீட்டு வரிசையை உருவாக்கிப் பொதுப்பதிப்பாசிரியராகச் செயல்பட்டு வருகிறார். தமிழ் நாடகம் சார்ந்த ஆய்வுக் கட்டுரைகளைத் தொகுத்து கிறிக்கிஎனும் பெயரிலான நூல் மாற்று வரிசையின் முதல் வெளியீடாக வெளிவந்தது. அவ்வரிசையின் இரண்டாம் வெளியீடு தொல்காப்பியம் _ பன்முக வாசிப்புஎனும் நூல். மேலும் செவ்விலக்கியம் ஒவ்வொன்றுக்குமான ஆய்வுக்கட்டுரைகளைத் தொகுத்துத் தனித்தனி நூலாக வெளியிடஉள்ளதாகத்தெரிகிறது.

பேரா. வீ. அரசு அவர்களின் நூல் தொகுப்பு அனுபவத்தை உடனிருந்து பெற்றதன் வழியும் அவரின் வழிகாட்டுதலாலும் சிரத்தையுடன் பா. இளமாறன் இத்தொகுப்பு நூலை உருவாக்கி-யுள்ளார். தொகுப்பில் உள்ள கட்டுரைகளைப் பார்க்கும் பொழுது தொகுப்பின் சிரத்தையை நம்மால் உணரமுடிகிறது. தமிழில் வேறெந்தப் பனுவலுக்குமில்லாத தனியிடத்தைத் தொல்காப்பியத்திற்குத் தமிழ்ப் புலமைச் சமூகம் தந்துவருகிறது. தனித்து எண்ணும்படியான தன்மையை அப்பனுவல் பெற்றிருப்பது ஒரு முக்கிய காரணமாகும். அந்த வகையில் 19, 20 ஆகிய இரு நூற்றாண்டுகளில் அப்-பனுவல் குறித்து எண்ணற்ற ஆய்வுகள் முன்னெடுக்கப்பட்டுள்ளன. இதன்வழி தொல்காப்பியம் குறித்தான சிறந்த ஆய்வுக் கட்டுரைகளைத் தேர்ந்தெடுத்துத் தொகுப்பது என்பது சிரத்தையான செயல்பாடேயாகும். அந்தச் சிரத்தையும் கடந்து சிறந்த கட்டுரைகளைத் தொகுத்து இந்நூல் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது.

தமிழ்மொழியின் மரபு இலக்கண இலக்கியங்கள் சுவடியிலிருந்து அச்சுக்கு மாறிய சூழல் ஏற்பட்டதும் தமிழின் தனித்துவத்தை முன்னெடுக்கும் படியான ஆய்வுகள் தமிழ்ச்சூழலில் மிக வேகமாக நடந்தன. அதிலும் தொல்காப்பியம் அதன் காலம் குறித்த ஆய்வுகள் தமிழறிஞர்களிடத்து மிகுதியாக நடத்தப்பட்டன. சமஸ்கிருத இலக்கண மரபிற்கு இணையான இலக்கிய மரபைத் தமிழ்மொழியும் பெற்றுள்ளது என்று சொல்லவேண்டிய தேவையின் வெளிப்பாடாக அவ்வாய்வுகளைக் கருதலாம். பேராசிரியர் வெள்ளைவாரணர், பேரா. எஸ். வையாபுரிப்பிள்ளை, பேரா.தெ.பொ.மீனாட்சி சுந்தரனார் முதலானோர் தொல்காப்பியர் காலம் குறித்து எழுதியுள்ளனர். இவற்றுள் இருவரின் கட்டுரைகள் இத்தொகுப்பில் இடம்பெற்றுள்ளன. தொகுப்பில் மொத்தம் பன்னிரண்டு கட்டுரைகள் உள்ளன. தமிழியலின் அனைத்து துறைசார் ஆய்வாளர்களின் ஆய்வுக் கட்டுரைகளும் தொகுப்பில் தந்திருப்பதன் வழி தொல்காப்பியப் பிரதியின் பன்முகத் தன்மையை வெளிப்படுத்துவதாக உள்ளது.

ஆய்வாளனுக்கும் வாசிப்பாளனுக்கும் ஒரு பிரதியின் பல்வேறு சிந்தனைகளை ஒருங்கு கிடைக்கப்பெறும் என்பது இவ்வாறான தொகுப்பு நூலின் முதன்மைப் பயனாகும். அதேவேளையில் எந்தப் பொருள் சமூகத் தேவையை ஒட்டி உருவாகிறதோ அந்தப் பொருளே வரவேற்கப்படும் என்பது சமூகவியல் உண்மை. அந்த வகையில் செம்மொழியாகத் தமிழ் அறிவிக்கப்பட்டுள்ள இவ்வேளையில் செவ்விலக்கிய வரிசையில் முதன்மையிலுள்ள தொல்காப்பியப் பனுவல் குறித்தான இத்தொகுப்பு நூல் வரவேற்கப்படவேண்டிய ஒன்றாகும். செவ்விலக்கியம் தொடர்பான ஆய்வுக்கட்டுரைகளைத் தொகுத்து பல தொகுப்பு நூல்கள் உருவாவதற்கு தொல்காப்பியம் பன்முக வாசிப்புநூல் முன்னுதாரணமாக அமைந்துள்ளது.
மாற்று வெளியீடு
முதற்பதிப்பு – 2008
விலை - 75
தொ.பே. 9382853646



Monday, July 2, 2012

தமிழ்ச் செம்மொழி இலக்கண இலக்கியங்களின் முதற்பதிப்புகள்




தொல்காப்பியம் :

தொல்காப்பியம், இஃது ஜமதக்கினிமஹாரிஷியின் புத்திரரும், அகஸ்திய  மஹாரிஷியின் முதன் மாணாக்கருமாகிய திரணதூமாக்கினி யென்னுமியற் பெயரை யுடைய தொல்காப்பிய மகாரிஷியினால் அருளிச் செய்யப்பட்டது. இதில் முதலாவது - எழுத்ததிகார மூலமும் மதுரை ஆசிரியர் பாரத்துவாசி நச்சினார்க்கினியரால் அருளிச் செய்யப்பட்ட வதனுரையும், கரலிகிதங்களாலாய வழுக்களை நீக்கி யச்சிட்டுத் தருக வெனச் சில வித்துவான்கள் கேட்டுக் கொள்ளக் கனம் பொருந்திய கம்பேனியாரால் ஏற்படுத்தப்பட்ட யூநிவர் சிட்டியென்னுஞ் சகல சாஸ்திரசாலைத் தமிழ்த்தலைமைப் புலமை நடாத்திய மழைவை மகாலிங்கையரவர்களால் பலபிரதிகளைக் கொண்டாராயப் பட்டுத் திருவண்ணாமலை வீரபத்திரை யரால் தமது கல்விக்கடல் அச்சுக் கூடத்திற் பதிப்பிக்கப்பட்டன. சரியான பிலவங்க வருடம், ஆவணி மாதம் 1847.

தொல்காப்பிய நன்னூல் : இதனுள் தொல்காப்பியமும் நன்னூலும், தம்முள்ளொற்றுமை வேற்றுமைகள் விளங்க, ஒருபான்மை உதாரண சகிதமாய்ச் சூத்திரசம்பந்தத்துடனே அச்சிடப்பட்டிருக்கின்றன. இந்நூல், ஐந்திரபாணிநீயம் என்றும் சமரசபாஷிய சித்தாந்தம் என்றும், இனிப்பெயர் பெறும் பெற்றிக்கேற்ப உத்தேசித்து, வடமொழி வழக்கும் தமிழ்மொழி வழக்கும் ஐங்கிலிய வழக்குங் கொண்டிருக்கின்ற சம்பந்தா சம்பந்தங்களைக் காட்டிப் பூரணவிருத்தியா யெழுதப்புகுந்திருக்கு முரைநூலுக்கு, முதற்பிரயத்தனம். இப்பதிப்பு இ. சாமுவேல்பிள்ளை யினால், வால்ற்றர் ஜாயீஸ் துரையவர் களுதவியைக் கொண்டு நிறை வேறியது. நூற்பயன்: இத்தேசத்தாரிடத்தில் ஐங்கிலிய துரைத்தனத்தார் கல்வி விருத்திபண்ணி வருமுயற்சியினால், இனித்தமிழ்நாட்டின் நன்மைக் கென்று புது நூலியற்றுவோர்க்குப் பாஷை நடைகளின் பேதாபேதக்கியானத்திற்கு வேண்டிய, தெளிவு இஃது, 1858ஆம் வருடம் சென்னை மாநகரம், கிறிஸ்துமதக்கியான விளக்கச் சங்கத்தார் அச்சுக் கூடத்தில் கானர்துரையவர்களால் பதிப்பிக்கப்பட்டது.

 சங்க இலக்கியம் : எட்டுத்தொகை

நல்லந்துவனார் கலித்தொகை, மதுரை - பாரத்துவாசி நச்சினார்க்கினியார் உரையோடும், யாழ்ப்பாணம் சி.வை. தாமோதரம் பிள்ளையால் பலதேசப்பிரதி ரூபங்களைக் கொண்டு பரிசோதித்து ஸ்ரீ தொண்டமான் புதுக்கோட்டை மகாராசாவின் மந்திரியும் பிரதிகாவலரு மாகிய கௌரவ அ. சேஷையசாஸ்திரிகள் சி.எஸ்.ஐ. காருண்யோபகார திரவியத்தைக் கொண்டு பதிப்பிக்கப்பட்டது, சர்வஜித்து வருஷம் ஆடி மாசம். Madras, Printed At the Scottish Press, By Graves, Cookson and co, 1887.

எட்டுத்தொகையுள் ஒன்றாகிய புறநானூறு மூலமும் உரையும், இவை கும்பகோணம் காலெஜ் தமிழ்ப்பண்டிதராகிய உத்தமதானபுரம் வே. சாமிநாதையரால் பல பிரதிரூபங்களைக்கொண்டு பரிசோதித்து சென்னை வெ.நா. ஜூபிலி அச்சுக்கூடத்திற் பதிப்பிக்கப்பட்டன, 1894.

எட்டுத்தொகையுள் மூன்றாவதாகிய  ஐங்குறுநூறும், பழையவுரையும். இவை, கும்பகோணம் காலேஜ் தமிழ்ப்பண்டிதராகிய உத்தமதானபுரம் வே. சாமிநாதையரால் பல பிரதிரூபங்களைக் கொண்டு பரிசோதித்து சென்னபட்டணம், வைஜயந்தி அச்சுக்கூடத்திற் பதிப்பிக்கப்பட்டன. சோபகிருது வருஷம் ஆனி மாசம், 1903.

எட்டுத்தொகையுள் நான்காவதாகிய பதிற்றுப்பத்து மூலமும் பழையவுரையும், இவை, சென்னைப் பிரஸிடென்ஸிகாலேஜ் தமிழ்ப் பண்டிதராகிய உத்தமதானபுரம் வே. சாமிநாதையரால் பல பிரதிரூபங் களைக் கொண்டு பரிசோதித்து, சென்னபட்டணம், வைஜயந்தி அச்சுக் கூடத்திற் பதிப்பிக்கப்பட்டன. குரோதி வருஷம், ஆனி மாசம், 1904.

எட்டுத்தொகையுளொன்றாகிய நற்றிணை, பின்னத்தூர் அ. நாராயணசாமி ஐயர் அவர்கள் எழுதிய உரையுடன், சென்னபட்டணம், சைவவித்தியாநுபாலன யந்திர சாலையில் அச்சிற்பதிப்பிக்கப் பட்டது. இராக்ஷச வருஷம், வைகாசி மாசம், 1915.

எட்டுத்தொகையுள் இரண்டாவதாகிய குறுந்தொகை மூலமும், திருக்கண்ணபுரத் தலத்தான் திருமாளிகைச் சௌரிப் பெருமாளரங்கன் இயற்றிய புத்துரையும், இவை உரையாசிரியரால் சோழவந்தான் கிண்ணிமடம் ஸ்ரீ-ல-ஸ்ரீ சிவப்பிரகாச ஸ்வாமிகள் ஆதரித்து அருந்தமிழை அறிவுறுத்திய ஆருதவிக்காக அவ்வடிகளுக்கு அகங்கனிந்து உரிமையாக வேலூர் வித்யாரத்னாகர அச்சுக்கூடத்திற் பதிப்பித்து வெளியிடப்பட்டன.  (க முதல் கஅ - பாரங்கள் வேலூர் வி.என். ப்ரஸ்ஸில் அச்சிடப்பட்டன) 1915.

எட்டுத்தொகையுள் ஐந்தாவதாகிய பரிபாடல் மூலமும் ஆசிரியர் பரிமேலழகரியற்றிய உரையும். இவை சென்னை, பிரஸிடென்ஸி காலேஜ் தமிழ்ப்பண்டிதராகிய உத்தமதானபுரம் வே. சாமிநாதையரால் கையெழுத்துப் பிரதிகளைக்கொண்டு  பரிசோதித்து, தாம் நூதனமாக எழுதிய பலவகையான குறிப்புக்களுடன் சென்னை, கமர்ஷியல் அச்சுக்கூடத்திற் பதிப்பிக்கப்பெற்றன, 1918.

அகநானூறு மூலமும் உரையும், முதற்பகுதி Madras, Kambar vilas Book Depot, Mylapore, 1918, Price Rs. 2.

பத்துப்பாட்டு:

திருமுருகாற்றுப்படை மூலபாடம், தெய்வத்தன்மை பொருந்திய மதுரைக்கடைச்சங்கத்து மகாவித்துவானாகிய நக்கீரனார் அருளிச்செய்தது. நச்சினார்க்கினியாருரைப்படியே பரிசோதித்துச் சென்னபட்டணம் விவேகக்கல்விச்சாலைத் தமிழ்த்தலைமைப்புலவராகிய சரவணப் பெருமாளையரால் கல்விவிளக்க வச்சுக்கூடத்தில் அச்சிற் பதிப்பிக்கப் பட்டது. சய வருஷம் ஆவணி மாசம் (1834).

பத்துப்பாட்டுமூலமும் மதுரையாசிரியர் பாரத்துவாசி நச்சினார்க்கினியருரையும், இவை கும்பகோணம் காலேஜ் தமிழ்ப் பண்டிதராகிய உத்தமதானபுரம் வே. சாமிநாதையரால் பரிசோதித்து சிவகங்கை ஸப்டிவிஷன் சிறுவயல் ஜமீந்தாரவர்களாகிய முத்துராமலிங்கத் தேவரவர்களுடைய பேருதவியால் சென்னை த. கோவிந்த ஆசாரியாரது திராவிடரத்நாகர அச்சுக்கூடத்திற் பதிப்பிக்கப்பட்டு நிறைவேறின, 1889.

பதினெண்கீழ்க்கணக்கு :

திருக்குறள் மூலபாடம், தெய்வப்புலமைத் திருவள்ளுவ நாயனார் அருளிச்செய்தது. இலக்கண விலக்கிய வாராய்ச்சியுடைய வர்களால் லிகிதப்பிழையற வாராய்ந்து சுத்தபாடமாக்கப்பட்டது. தொண்ட மண்டலம் சென்னைப் பட்டினத்தில் தஞ்சைநகரம் - மலையப்ப பிள்ளை குமாரன் ஞானப்பிறகாசனால் அச்சிற்பதிப்பிக்கப் பட்டது. மாசத் தினச சரிதையின் அச்சுக்கூடம், இ.ஆ. 1812.

நாலடியார் மூலபாடம், முனிவாகன அருளிச்செய்தது, இலக்கண விலக்கிய வாராய்ச்சி யுடையவர்களால் லிகிதப்பிழையற வாராய்ந்து சுத்தபாடமாக்கப்பட்டது. தொண்ட மண்டலம் சென்னைப் பட்டினத்தில் தஞ்சைநகரம் - மலையப்ப பிள்ளை குமாரன் ஞானப்பிறகாசனால் அச்சிற் பதிப்பிக்கப்பட்டது. மாசததினச சரிதையின் அச்சுக்கூடம், இ.ஆ. 1812.

மதுரை தமிழாசிரியர் மகனார் பூதஞ்சேந்தனார் அருளிச் செய்த இனியா நாற்பது. இது குளத்தூர் சின்னையா முதலியார் உரை செய்து தருகவெனக் கேட்க, அவ்வாறே வீரநாமநல்லூர், அப்பாசி ஐயரால் பதவுரை செய்து அச்சில் பதிப்பிக்கப்பட்டது. இவர்க் கியற்றமிழாசிரியராகிய முகவை. ராமாநுசக்கவிராயரவர்களால் பரிசோதிக்கப்பட்டது. 1844.
 
ஆசாரக்கோவை, திருத்தணிகை விசாகப் பெருமாளையர் முன்னிலையில் தில்லையம்பூர்ச் சந்திரசேகர கவிராஜப் பண்டிதரால் இலட்சுமி விலாச அச்சுக்கூடத்திற் பதிப்பிக் கப்பட்டது. 1857.

நல்லாதனாரால் செய்யப்பட்டுச் சங்கமருவிய நீதிநூலாகிய திரிகடுகம். இது திருக்கோட்டியூர் இராமாநுசாசாரியர் செய்த உரை யுடன் நல்லூர் சதாசிவப்பிள்ளையால் சென்னபட்டணம் வர்த்தமான தரங்கிணீ சாகை யச்சுக்கூடத்தில் பதிப்பிக்கப்பட்டது. விபவ வருஷம். புரட்டாசி மாதம் 1868.

நான்மணிக்கடிகை மூலம், சென்னை பிரெஸிடென்சு காலேஜில் தமிழ்ப்பிரதம பண்டிதர் தி.ஈ. ஸ்ரீநிவாசராகவாசாரியார் அவர்களால் செய்யப்பட்ட உரையுடன் ஊ. புஷ்பரத செட்டியாரால் பதிப்பிக்கப் பட்டது. சென்னை. கலாரத்நாகரம் அச்சுக்கூடம். 1872.

முன்றுறையரையனார் அருளிச்செய்த சங்கமருவிய பழமொழி மூலம், இஃது, திரிசிரபுரம் மஹாவித்துவான், மீனாட்சி சுந்தரம் பிள்ளையவர்கள் மாணாக்கருள் ஒருவரும், சென்னைக் கவர்ன்மெண்டு நார்மல் பாடசாலைத் தமிழ்ப்புலவராய் இருந்தவருமாகிய திரிசிரபுரம் - சோடசாவதானம் சுப்பராய செட்டியாரால், வரம்பின்றிக் கிடந்ததைப் பால், இயல், அதிகாரங்கள் ஆக வகுத்தும், கரலிகிதங்களால் தொக்கும், மிக்கும், பிறழ்ந்தும் இருத்தலைப் பல பிரதிகளைக் கொண்டு பரிசோதித்துப் பழைய உரைக்கு இணங்கத் திருத்தியும், சென்னை மிமோரியல் என்னும் அச்சுக்கூடத்திற் பதிப்பிக்கப்பட்டது. 1874.

காரியாசான் செய்த சிறுபஞ்சமூலம். இஃது உரையுடன் சண்முகசுந்தரமுதலியாரவர்களாற் பரிசோதித்து, திரிசிரபுரம் புத்தகவியாபாரம் தி-சபாபதிபிள்ளையவர்களது மட்டுவார் குழலாம்பாள் அச்சுக்கூடத்திற் பதிப்பிக்கப்பட்டது. சிந்தாத்திரிப்பேட்டை சாமிநாய்க்கர் வீதி, யுவ வருடம், மேடரவி. 1875

பொய்கையாரருளிச் செய்த களவழிநாற்பது, உரைபாடம். இஃது கொன்றமாநகரம், சண்முகசுந்தர முதலியாரவர்களாற் பரிசோதித்து, திரிசிரபுரம் புத்தகவியாபாரம் தி-சபாபதி பிள்ளையவர்களது மட்டுவார் குழலாம்பாள் அச்சுக்கூடத்திற் பதிப்பிக்கப்பட்டது. சிந்தாத்திரிப்பேட்டை சாமிநாய்க்கர் வீதி. யுவ வருடம், மேடரவி 1875.

மதுரைக் கண்ணங்கூத்தனார் செய்த கார்நாற்பது, இஃது உரையுடன் சண்முகசுந்தர முதலியாரவர்களாற் பரிசோதித்து திரிசிரபுரம் புத்தகவியாபாரம் தி.சபாபதிபிள்ளை யவர்களது மட்டுவார் குழலாம்பாள் அச்சுக்கூடத்திற் பதிப்பிக்கப்பட்டது. சிந்தாத்திரிப் பேட்டை சாமிநாய்க்கர் வீதி. மிதுனரவி. 1875.

கபிலராற் செய்த இன்னா நாற்பது, இதற்குரையுடன், கொன்றமாநகரம் சண்முகசுந்தர முதலியாரவர்களாற் பரிசோதித்து தி-சபாபதிபிள்ளையவர்கள் மட்டுவார் குழலாம்பாள் அச்சுக்கூடத்திற் பதிப்பிக்கப்பட்டது. சிந்தாத்திரிப்பேட்டை சாமிநாய்க்கர்வீதி. தாது வருடம், ஆவணி மாதம் 1876.

கடைச்சங்கத்துள் ஒருவராகிய கணிமேதாவியார் செய்த ஏலாதியும், திருநெல்வேலி இந்து சர்வகலாசாலை தமிழ் பண்டிட், A.T. சபாபதிப்பிள்ளை செய்த உரை முதலியவும் Printed at the Darling Press, 1881.

மதுரை சங்கப் புலவருளொருவராகிய கூடலூர் கிழார் இயற்றிய முதுமொழிக்காஞ்சி, இஃது முன்னோரியற்றிய உரையுடன் திரிசிரபுரம் மஹாவித்துவான் மீனாட்சிசுந்தரம் பிள்ளையவர்கள் மாணாக்கராகிய - உறையூர் மதுரைநாயக முதலியாரவர்களால் பார்வை யிடப்பட்டு திருப்பரங்குன்றம் நாராயணசரணரால் பதிப்பிக்கப்பட்டது. திருச்சினாப்பள்ளி வி. பாக்கியம்பிள்ளை அண்டு சன்ஸ், 1895.

மாறன் பொறையனார் அருளிச்செய்த ஐந்திணையைம்பது மூலமும் உரையும், சேதுசம்ஸ்தான வித்துவானும் செந்தமிழ்ப் பத்திராசிரியருமாகிய ரா. இராகவையங்காரால் பரிசோதிக்கப்பட்டன. மதுரை: தமிழ்ச்சங்க முத்திராசாலைப் பதிப்பு, 1903.

கணிமேதாவியார் அருளிச்செய்த திணைமாலை நூற்றைம்பது மூலமும் உரையும். சேதுசம்ஸ்தான வித்வானும் செந்தமிழ்ப் பத்திரா சிரியருமான ரா. இராகவையங்காரால் பதிப்பிக்கப்பெற்றன. மதுரை: தமிழ்ச்சங்கமுத்திராசாலைப் பதிப்பு. 1904.

ஐந்திணை எழுபது, மு. ராகவையங்கார், செந்தமிழ்ப் பிரசுர வெளியீடு, 1906.

சாத்தந்தையார் மகனார் கண்ணன் சேந்தனார் அருளிச்செய்த திணைமொழியைம்பது, மூலமும் பழைய உரையும், இஃது இலக்கண விளக்க பரம்பரை சோமசுந்தரதேசிகரால் பரிசோதிக்கப்பட்டு திருவாரூர்த் தமிழ்ச்சங்கத்தாரால் வெளியிடப்பட்டது. திருவாரூர் விக்டோரியா அச்சுக்கூடத்தில் பதிப்பிக்கப்பெற்றது. 1918.

ஐந்திணையெழுபதும் கைந்நிலையும், பழைய வுரையோடும் தாம் புதிதாக எழுதிய பிரயோக விளக்கத்தோடும், இடையாற்று மங்கலம் வைத்தீச்சுவரையரவர்கள் குமாரரும் சென்னை, பிரஸிடென்ஸி காலேஜ் Retired தமிழ்ப்பண்டிதரும் ஆகிய அனந்தராமையரால் இயன்ற அளவு பரிசோதித்து, சென்னை நோபில் அச்சுக்கூடத்தில் பதிப்பிக்கப் பெற்றன, 1931.

காப்பியங்கள் : சிலப்பதிகாரம் :

சிலப்பதிகாரம், (முதல் எட்டு காதைகள் மட்டும்) தி.ஈ. ஸ்ரீநிவாஸராகவாசாரியரால் பு-ம-சபாபதிமுதலியாரது கல்விவிளக்க அச்சுக்கூடத்தில் பதிப்பிக்கப்பட்டது. 1872 வருடம், சூன் மாதம்.

சிலப்பதிகாரம், முதலாவது புகார்காண்டம், இஃது, சென்னை பிரெஸிடென்சி காலேசு தமிழ்ப்பிரதம பண்டிதராகிய தி.ஈ. ஸ்ரீநிவாசராக வாசாரியாரவர்களால் ஊ. புஷ்பரத செட்டியாரது கலாரத்நாகரம் என்னும் அச்சுக்கூடத்திற் பதிப்பித்துப் பிரசுரஞ் செய்யப்பட்டது. சென்னபட்டணம், 1876 வருடம்.

சேரர் குலத்துதித்த இளங்கோவடிகள் இயற்றிய பஞ்சகாவியங்களுள் ஒன்றாகிய சிலப்பதிகாரம் புகார்காண்டம். இஃது அடியார்க்கு நல்லார் உரையோடும் திரிசிரபுரம் ஸ்ரீ மஹாவித்துவான் மீனாட்சிசுந்தரம் பிள்ளையவர்கள் மாணாக்கராகிய சென்னைக் கவனர்மெண்டு நார்மல் பாடசாலைத் தமிழ்ப்புலவர் தி.க. சுப்பராய செட்டியாரால் பல பிரதி களைக் கொண்டு பரிசோதித்து, தாம் இயற்றிய கானல்வரியுரையோடும் சென்னை மிமோரியல் அச்சுக்கூடத்தில் பதிப்பிக்கப்பட்டது. விக்கிரமவருஷம். சித்திரைமாதம். 1880.

இளங்கோவடிகளருளிச் செய்த சிலப்பதிகார மூலமும் அடியார்க்கு நல்லாருரையும், இவை கும்பகோணம் காலேஜ் தமிழ்ப்பண்டிதராகிய உத்தமதானபுரம் வே. சாமிநாதையரால் பல பிரதிரூபங்களைக் கொண்டு பரிசோதித்து, சென்னை: வெ.நா. ஜூபிலி அச்சுக்கூடத்திற் பதிப்பிக்கப்பட்டன. 1892.

மணிமேகலை :

மணிமேகலை, இஃது மதுரைக் கூலவாணிகன்சாத்தனார் பாடியது. புரசை – அட்டாவ தானம் - சபாபதி முதலியார் அவர்கள் மாணாக்கர் திருமயிலை சண்முகம்பிள்ளை அவர்களால் பார்வையிடப் பட்டுக் கயப்பாக்கம். இரத்தினசெட்டியார் குமாரர் க.முருகேச செட்டியாரால் சென்னை: மதராஸ் ரிப்பன் அச்சியந்திர சாலையில் பதிப்பிக்கப்பட்டது. விஜய வருடம், தனுர் ரவி. 1894.

கடைச்சங்கப்புலவர்களுள் ஒருவராகிய மதுரைக் கூலவாணிகன் சாத்தனார் அருளிச்செய்த மணிமேகலை மூலமும், கும்பகோணம், கவர்ன்மென்ட் காலேஜ் தமிழ்ப்பண்டிதராகிய உத்தமதானபுரம் வே. சாமிநாதையரெழுதிய அரும்பதவுரையும், இவை பாலவனத்தம் ஜமீந்தாரவர்களாகிய இராமநாதபுரம் பாண்டித்துரைத் தேவரவர்கள் உதவியைக் கொண்டு, மேற்படி சாமிநாதையரால் சென்னை வெ.நா. ஜூபிலி அச்சுக்கூடத்திற் பதிப்பிக்கப்பட்டன. 1898.

இறையனாரகப்பொருள் :

இறையனாரகப்பொருள், இஃது மதுரைக் கடைச்சங்கத்துக் கணக்காயனார்மகனார் நக்கீரனார் கண்டருளிய உரையோடு  யாழ்ப்பாணம் சி.வை. தாமோதரம்பிள்ளையால் பலதேசப் பிரதிரூபங் களைக் கொண்டு பரிசோதித்து மேற்படி ஊர் தி. குமாரசாமிச் செட்டியாரால் பதிப்பிக்கப்பட்டது. சென்னபட்டணம், சுபானு வருடம், சித்திரை மாதம். Printed at the Scottish Press, By Graves cookson And co. 1883.
   
முத்தொள்ளாயிரம் :
முத்தொள்ளாயிரச் செய்யுட்கள் (105), ஸேதுஸம்ஸ்தான வித்வானும் செந்தமிழ்ப் பத்திராசிரியருமானரா.இராகவையங்காரால் பரிசோதிக்கப்பெற்றன. மதுரை: தமிழ்ச் சங்க முத்திராசாலைப் பதிப்பு, 1905.