Friday, July 11, 2014

பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டுப் புத்தக விற்பனை முறைகள்





கலித்தொகை பதிப்பு - 1887


21ஆம் நூற்றாண்டில் புத்தகங்களை வாங்குவது என்பது எளிதானதொரு செயல். புத்தகங்களை விற்பதற்கென்றே பல்வேறு இணையதளங்கள் இயங்கி வருகின்றன. இது தவிர முக்கியமான இடங்களிலெல்லாம் புத்தக வி்ற்பனை நிலையங்களும் உள்ளன. இதனால் உலகத்தின் மூலை முடுக்குகளில் வெளியாகும் புத்தகங்கள் அனைத்தும் சர்வசாதாரணமாக நம் பார்வைக்குக் கிடைப்பதோடு வீடு தேடியும்  வந்து சேர்கின்றன.

பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் இந்த நிலை இல்லை. சுவடிகளில் இருந்து அச்சடிக்கப்பட்ட வடிவங்களாக நூல்கள் மாறியபடி வந்த காலகட்டம் அது. சுவடிகளில் காசுக்காக நூல்களை எழுதுவோரே அன்றிருந்தனர். ஆனால் சுவடிகளில் நூல்களை எழுதி விற்றவர்களை அறியமுடியவில்லை. சுவடியிலிருந்து அச்சடிக்கப்பட்ட நூல்களாக மாறிய காலகட்டமான பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் நூல்களை அவர்கள் எவ்வாறு விற்பனை செய்திருப்பர் என்று பார்க்கும்போது சில சான்றுகள் அக்காலகட்டப் பதிப்புகளின் பின்பக்கங்களிலும் முன்பக்கங்களிலும் காணக்கிடைக்கின்றன. 

தனியான புத்தக விற்பனை நிலையங்கள் என்று எதுவும் தோன்றாத காலகட்டத்தில் அப்புத்தகங்களை விற்பனை செய்வதற்கு அச்சகத்தார் பல ஊர்களில் உள்ள வீடுகளையும் அச்சுக் கூடங்களையுமே புத்தக விற்பனை நிலையங்களாகப் பயன்படுத்தி வந்துள்ளனர். பின்னர் படிப்படியாகப் புத்தகங்களை விற்பனை செய்யும் புத்தக ஷாப்புகளும் புத்தக செல்லர்களும் உருவாகி புத்தகங்களை விற்பனைசெய்த முறைமையினையும் அறிய முடிகிறது. பின்வரும் குறிப்புகள் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் புத்தகங்களை விற்பனை செய்த முறைமையின் வளர்ச்சிப் படிநிலைகளைக் காட்டுகின்றன.

சான்றுகள்:

1.    “இதனாலியாவர்க்கும் அறிவிக்கப்படுவதியாதெனில் சென்ன பட்டணம் பெத்துநாயகன் பேட்டையில் கொத்தவால் கடைக்குஞ் செங்கான் கடைக்கு மத்தியிற் கோவிந்தநாயகன் தெருவில் இஸ்கூர் - கிணற்றிற்கெதிர் மேலண்டைவாடையில் 53 வது நெம்பருடைய வீட்டிருக்கும் அச்சிற் பதிப்பித்தான பலவகைத் தமிழ்ப்புத்தகங்கள் வேண்டியவர்கள் மேற்சொன்ன வீட்டில், வளவனூர் - சுப்பராய முதலியாரவர்கள் குமாரராகிய முத்துச்சாமி முதலியாரிடத்தில் விலைக்கு வாங்கிக் கொள்ளப்படும்”

“மேலும் பிறதேசங்களிலிருக்கின்றவர்கள் மேற்படி பட்டணத்திலிருக்குந் தங்கள் காரியக் காரர்களுக்காவது அல்லது மேற்சொல்லப்பட்ட முத்துச்சாமி முதலியாருக் காவது தபால் மூலமாக உண்டியனுப்பிப் புத்தகங்களை வாங்கிக் கொள்ளலாம். அப்படிப்பட்டவர் களுக்குப் பங்கித்தபாற் செலவு ஒத்துக் கொடுக்கப்படும்”.                  ( நாலடியார் - 1844).

2.    “இப்புத்தகம் வேண்டியவர்கள், சென்னை மாநகரம், பெத்துநாயகன் பேட்டையில் தஞ்சாவூர் இராமநாயகர் தெருவில் திருவாவடுதுறை யாதீனமடத்திலும், மேற்படி பேட்டையில் தங்க சாலைத் தெருவில் இராமசுவாமி கோயிலுக்கடுத்த தென்னண்டை  85 வது நெம்பருடைய வீட்டிலும், மேற்படி பேட்டை ஐயாமுதலியார் தெருவில்  7 வது  நெம்பருடைய வீட்டிலும் வாங்கிக்கொள்ளலாம்”. (யாப்பருங்கலக்காரிகை, தில்லையம் பூர்ச் சந்திரசேகர கவிராஜபண்டிதர், 1854)

3.    “இப்புத்தகம்  வேண்டியவர்கள் மயிலாப்பூரிலிருக்கும் ராயல் ஹோட்டல் - புதுவை வேலு முதலியாரிடத்திலும் சென்னப்பட்டணத்தில் ஏழு கிணற்றுக்கடுத்த வீராசாமிப் பிள்ளை வீதியில் 38வது கதவிலக்கமுள்ள வீட்டில் இ. இரத்தின முதலியாரிடத்திலும் கிருஷ்ணப்ப நாயக்கன் அக்கிரஹாரம் வண்ணாரச் சந்தில் 20வது கதவிலக்கமுள்ள வீட்டில் சி. செல்வராய முதலியாரிடத்திலும் கூடலூரில் முத்துகிருஷ்ண ராமசாமி செட்டியார் குமாரர் மு.அப்பாசாமி செட்டியாரிடத்திலும் ராயவேலூரில் மண்ணடி - அ.வேலு முதலியாரிடத்திலும் இதன்விலை ரூ.3 கொடுத்துப் பெற்றுக்கொள்ளலாம். வெளிதேசத் தார்களுக்கு இப்புத்தகம் வேண்டுமானால் மேல்விலாசத்துடன் புத்தக கிரயத்தையும் தபால் செலவையும் அனுப்பிப் பெற்றுக் கொள்ளலாம்”. (திருவருட்பா, தொழுவூர் வேலாயுத முதலியார், 1867).

4.    “இவை வேண்டியவர்கள் சென்னை எழுமூர்ச்சீதாப்பேட்டை வெங்குப்பிள்ளை வீதியில் 3ஆவது கதவிலக்கமுள்ள வீட்டில், திரிசிரபுரம் சுப்பராய செட்டியாரிடத் திலும், திருவல்லிக்கேணி பைகிராப்ட்சாலையில், 2ஆவது கதவிலக்கமுள்ள கடையில் பாகை கட்டும் நாராயண சாமிமுதலியார் குமாரர் இராமசாமி முதலியாரிடத்திலும், விலைக்கி வாங்கிக் கொள்ளலாம். வெளிதேசத்தார்கள் தபாற்செலவுடன் அனுப்ப வேண்டும்”. (தொல்காப்பியம், எழுத்ததிகாரம், இளம்பூரணர், சோடசாவதானம் சுப்பராயச் செட்டியார், 1868).

5.    “இதன் அடியிற் குறித்த புத்தகங்கள் சென்னபட்டணத்தில் வித்தியானுபாலன யந்திர சாலையில் ந.க.சதாசிவப்பிள்ளையவர்களிடத்துஞ், கலாரத்நாகர அச்சுக் கூடத்தில் ஊ.புஷ்பரதச்செட்டியாரவர்களிடத்துஞ், சிதம்பரத்திற் சைவப்பிரகாச வித்தியாசாலை விசாரணைக்கருத்தர் க.பொன்னுசாமிப் பிள்ளையவர்களிடத்தும், யாழ்ப்பாணத்திற் சுன்னாகம் அ. குமாரசாமிப்பிள்ளையவர்களிடத்துஞ், தஞ்சாவூரிற் புத்தக வியாபாரம் தா. திருவேங்கடபிள்ளையவர்களிடத்துந், திருநெல்வேலியிற் புத்தக வியாபாரம் ந.வ.சொக்கலிங்க பிள்ளையவர்களிடத்தும் வாங்கிக் கொள்ளலாம்”. (கலித்தொகை, சி.வை.தா. பதிப்பு, 1887)


6.    “இப்புத்தகம் வேண்டுவோர் சென்னை சைனாபஜார் வீதி புத்தக ஷாப்பில் க. முருகேச செட்டியாரிடத்திலும் மதராஸ் ரிப்பன் பிரஸிலும் ரூபா. 1. கொடுத்து வாங்கிக் கொள்ளலாம்”. (மணிமேகலை, திருமயிலை சண்முகம்பிள்ளை, 1894).

7.    “இப்புத்தகங்களை அடியிற்சொல்லப்படுபவர்களிடத்தும், என்னிடத்தும் விலைக்குப் பெற்றுக்கொள்ளலாம்:

சென்னபட்டணத்தைச் சார்ந்த திருவல்லிக்கேணி புக்ஸெல்லர் ஸ்ரீநிவாச வரதாசாரியார், திருச்சிராப்பள்ளி ஸெண்ட் ஜோஸப் காலெஜ் தமிழ்ப்பண்டிதர் முத்துச்சிதம்பரம்பிள்ளை, சிதம்பரம் சைவப்பிரகாச வித்தியாசாலை உபாத்தியாயர் அ.சிவராமசெட்டியார், மதுரைப் புதுமண்டபம் புஸ்தகக்கடை சண்முகம்பிள்ளை, யாழ்ப்பாணம் ஏழாலைச் சைவப்பிரகாச வித்தியாசாலை உபாத்தியாயர் அ.குமார சாமிப்பிள்ளை”. (இங்ஙனம், கும்பகோணம் காலேஜ், வே.சாமிநாதையன், புறநானூறு , 1894)

இன்றைய அபரிமிதமான புத்தக விற்பனை மையங்களின் மூலங்களாகப் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் இக்குறிப்புகள் காணக்கிடைக்கின்றன.





Tuesday, July 8, 2014

தி.வே. கோபாலையர் பதிப்புகளின் புலமைத்தன்மை. (T.V. Gopalaiyar)



தி.வே. கோபாலையர்





தமிழ் இலக்கண, இலக்கியங்களை எழுதுதல் என்பதன் வழி அடையாளம் பெற்ற மரபிலிருந்து அவற்றைப் பதிப்பித்தல் என்ற வேறொரு தளத்திலான அடையாளத்தைப் பெறுதல் என்ற மரபு 19 ஆம் நூற்றாண்டில் தமிழ்ச்சமூகத்தில் வேரூன்றி நிலைபெற்றது. மூலநூலாசிரியர்களான தொல்காப்பியர், திருவள்ளுவர், இளங்கோவடிகள், கம்பர் ஆகியோர் படைத்த படைப்புகளைப் பதிப்பித்தலின் வழி அவர்கள் பெற்ற மதிப்பீடுகளுக்கு நிகரானதொரு இடத்தினைப் பெற்றவர்கள் இக்காலப் பதிப்பாசிரியர்கள். 

இவர்களுள் மூத்த நிலையிலும் தமிழுலகம் என்றென்றும் போற்றும் வகையிலும் சிறந்த பதிப்பாசிரியர்களாக, நுண்மாண் நுழைபுலம் மிக்கவர்களாக, அறிஞர்களாக விளங்கிய பெருமக்களுள் ஆறுமுக நாவலர், சி.வை.தா., உ.வே.சா., வையாபுரிப்பிள்ளை ஆகியோர் குறிப்பிடத்தக்கோராவர். இம்மரபின் தொடர்ச்சி-யாய் நம் சமகால சமூகத்தில் வாழ்ந்து இன்று நம் கண்முன் மறைந்தவர் பண்டித வித்துவான் தி.வே. கோபாலையர். கல்வியாளர், பதிப்பாசிரியர், பன்மொழிப் புலவர், சிறந்த ஆசிரியர் என எல்லா நிலைகளிலும் தன்னையும், தன் புலமையின் ஆளுமையையும் வெளிப்படுத்திய இவரின் பதிப்புச் செயல்பாடுகளை முன்வைக்கும் விதமாக இக்கட்டுரை அமைகிறது.

தமிழ்ச்சூழலில் கடந்த இரு நூற்றாண்டுகளாக வெளிவந்துள்ள பதிப்புகளின் தன்மைகளை நோக்கும்போது அப்பதிப்புகள் உருவாக்கப்பட்ட விதம் வெவ்வேறு முறைகளில் அமைந்து காணப்படுகின்றது. சுவடிகளில் இருந்து அச்சுக்கு அப்படியே மாற்றுவது, பல சுவடிகளை ஒப்புநோக்கிப் பாடவேறுபாடுகள் தருவது, பதிப்பு செய்யப்படும் அப்பனுவல் சார்ந்த செய்திகளைத் தொகுத்துத் தருவது, அப்பதிப்பைப் பயன்படுத்துவதற்கான பல்வேறு முறைமைகளைப் பதிப்பின் முன்பின் உருவாக்குவது, பனுவலோடு தொடர்புடைய வேறு பிற நூல்களிலிருந்து பல தரவுகளை இதனுள் இணைப்பது எனப் பதிப்-பாசிரியரின் செயல்பாடுகள் பதிப்பு உருவாக்கத்தின் பல்வேறு நிலைகளில் தொடர்ந்து படிநிலை வளர்ச்சியில் செயல்பட்டு வந்துள்ளது.

இவற்றின் அடிப்படையில் இங்கு பதிப்பிக்கப்-பட்ட பதிப்புகளில் எது செம்பதிப்பு, சிறந்த பதிப்பாசிரியர் யார்? என்ற வினாவை எழுப்பிக்-கொண்டு நோக்கு வோமானால் அவை சார்ந்த பதில்கள், பதிப்புகள் உருவான கால கட்டத்தின் அடிப்படையிலேயே தீர்மானிக்கப்பட வேண்டியவொன்றாக உள்ளது.

இந்தப் பின்புலத்தில் கடந்த காலங்களில் வெளிவந்த தமிழ் இலக்கணப் பதிப்புகளுக்கான உருவாக்கம் என்பது எவ்வாறாகச் செயல்பட்டுள்ளது என்பதோடு அவற்றில் 1950களுக்குப் பிற்பாடு கோபாலையர் போன்றோரின் இலக்கணப் பதிப்புச் செயல்பாட்டு முறைமைகள் எவ்வாறு அமைந்து காணப்படுகிறது என்பதும் இத்தருணத்தில் அவதானிக்கப்பட வேண்டியவொன்று.

‘இலக்கணப் பயிற்சி இப்படி இருக்கும் சூழலில் இலக்கணப்பதிப்பு பற்றிக் கேட்க வேண்டியதில்லை. ஏற்கெனவே அச்சிடப்பட்ட நூலின் ஆசிரியருக்கு ‘ஓய்வு’ கொடுத்துவிட்டுத் தம் பெயரை மட்டும் சேர்த்து வெளியிடுவது; போனால் போகிறதென்று தம் பெயருடன் ஆசிரியர் பெயரையும் சேர்த்துக் கொள்வது; பதிப்புணர்வே இல்லாமல் மூலப் பதிப்பாசிரியன் பலநாள் உழைத்துத் தொகுத்த முற்சேர்க்கை, பிற்சேர்க்கைகளைத் திருகி எறிந்துவிட்டு நூலை மட்டும் வெளியிடுவது; மூலநூலில், உரையில் காரணம் ஏதுமில்லாமல் தம் விருப்பம்போல் பிடுங்கி, செருகித் தம் கைச் சரக்கைக் கலந்து தருவது; கிடைத்தற்கரிய, முக்கியத்துவம் வாய்ந்த பழைய உரையைத் தூக்கிக் கடாசிவிட்டு சுருக்கமான முன்னுரை தெளிவுரையுடன் (?) வெளியிடுவது. எதுவும் ஆகாவிட்டால் நோட்ஸ் போடுவது என்று பதிப்புலகில் பல வித்தைகள் நடந்தேறுவது கண்கூடு’. (காலச்சுவடு, ஜனவரி, 2007, ப _ 90) என்ற நா. அருள்முருகனின் கூற்றிலிருந்து தமிழ்ச்சூழலில் இலக்கணப்பதிப்புகள் வெளியிடப்பட்ட முறைமையைப் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது.

1835ஆம் ஆண்டு நன்னூல் பதிப்பின் வழியாகத் தொடங்கப்பட்ட தமிழ் இலக்கணப் பதிப்பு மரபு வெவ்வேறு தன்மைகளில் செயல்பட்டு வந்துள்ளதை அறிய முடிகிறது. தொல்காப்பியம் தொடங்கிப் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டுவரை முழுமையாகக் கிடைக்கக்கூடிய இலக்கண நூல்களாக ஐம்பது வரை வரையறைப்படுத்தலாம். இந்நூல்களின் இன்றியமையாமை அவை தமிழ்ச் சமூகத்தில் பெற்ற இடம் ஆகியவற்றின் அடிப்படையிலேயே அவற்றிற்கான பதிப்புகளும் இங்கு தரப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. தொடர்ச்சியாகச் சில இலக்கண நூல்கள் அச்சிடப்பட்டு வெளிவரல், சில நூல்கள் வெகுகாலம் ஆனபிறகும் மீள்பதிப்புப் பெறாமலே போதல் என அனைத்தையும் மேற்சொன்னவற்றின் அடிப்படையிலேயே விளக்க வேண்டியுள்ளது.

தொடக்ககாலங்களில் நூல்களை அழியவிடாமல் பாதுகாத்தல் என்ற தன்மையில் இலக்கணநூல்கள் பலவும் தொடர்ந்து சுவடிகளில் இருந்து அச்சில் நிலைபெற்றன. இவற்றின் படிநிலை வளர்ச்சியில் 1950கள் வரை இப்பதிப்புகளின் தரம் என்பது பல்வேறு தன்மைகளில் முன்னெடுக்கப்பட்டு வந்துள்ளது. இதற்குப் பிறகு வெளிவந்த ஏராளமான இலக்கண நூல்களின் பதிப்புகளில் சிலவற்றைத் தவிர மற்றவை அனைத்தும் மேற்சொன்ன நா.அருள்முருகனின் கூற்றின் அடிப்படையிலேயே அமைந்து காணப்படுகின்றது.

1950களுக்குப் பிறகு சிறந்த பதிப்புகள் சிலவற்றை உருவாக்கிய பெருமக்களுள் கோபாலையர் என்னும் தனிமனிதரின் உழைப்பு தனித்து மதிப்பிடக்கூடிய ஒன்று. அவரின் இப்பதிப்புச் செயல்பாடு ஒட்டுமொத்த இலக்கணப்பதிப்புகளின் தன்மையின் பின்புலத்-திலேயே புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டியது.

கோபாலையரின் பதிப்புச் செயல்பாடுகள்

தமிழ், வடமொழி என்ற இருமரபிலும் உள்ள இலக்கண, இலக்கியங்களை நன்கு கற்றதோடு அவற்றில் தேர்ந்த புலமையாளராகவும் விளங்கியவர் தி.வே. கோபாலையர். இலக்கண, இலக்கியங்களை மட்டுமல்லாமல் அவற்றின் உரைகளையும் ஆழ்ந்து கற்று அவற்றை எப்போது யார் கேட்டாலும் தன் நினைவாற்ற-லிலிருந்து உதிர்த்து வியக்கச் செய்யும் தன்மை கொண்டவர்.

“திருச்சிராப்பள்ளி தமிழ்ச்சங்கத்திலும், தஞ்சை தொல்காப்பியர் கழகத்திலும் அவர் தொல்காப்-பியத்தைப் பற்றி ஆற்றிய உரைகள் தமிழறிஞர்களையே வியப்பில் ஆழ்த்தின. தொல்காப்பி-யத்தின் அனைத்து உரைகளையும் ஒப்பிட்டு ஒரு மணி நேரத்திற்கும் மேல் உரையாற்றினார். அவர் முடித்தபோது அரங்கமே அதிர்ந்தது. தொல்காப்பியம் பற்றி அறியாதவர்களும் கைதட்டி ஆரவாரம் செய்தனர்.’’ (ஓயாத தமிழ் அலை ஓய்ந்தது’. தினமணி, 7 ஏப்ரல், 2007) என்ற உதயை மு. வீரையன் கூற்றையும்,
“தமிழ் இலக்கிய இலக்கணங்கள் ஒரு சமயம் இல்லாமற் போய்விட்டாலும் கோபாலையர் ஒருவர் இருந்தாலே போதும். அவற்றை மீட்டுக் கொண்டு வந்துவிடலாம். அந்த அளவிற்குத் தமிழ் இலக்கிய இலக்கணங்களைத் தம் நினைவில் வைத்திருப்பவர்’’. (ஈரத்தமிழில் ஆழங்கால் பட்டவர், பண்டித வித்துவான் தி.வே. கோபாலையர், தமிழ் இலக்கணப் பேரகராதி (எழுத்து _ 1, சென்னை, தமிழ்மண் பதிப்பகம், 2005) என்ற பார்த்தசாரதி கூற்றையும் இங்கு நினைவுகூர்வதன் மூலம் கோபாலையரின் கல்வியறிவு, நினைவாற்றல், பாடம் சொல்லும் திறன் ஆகியவற்றை அறிந்துகொள்ள முடியும்.

 இத்தகைய வாசிப்பு மற்றும் நினைவுப் பின்புலத்தில் 1970களில் பதிப்புச் செயல்பாட்டைத் தொடங்கிய இவர் இறுதிக்காலம் வரை (2007) அதற்காகவே தன் வாழ்நாளை அர்ப்பணித்துக் கொண்டார். தமிழ்ச்சமூகத்தின் மூத்த பதிப்பாசிரியர்களான ஆறுமுக நாவலர், சி.வை.தா., உ.வே.சா., வையாபுரிப்பிள்ளை ஆகியோரின் மரபைப் பின்பற்றுபவராகவும் அதே சமயம் அவர்களுக்கு இணையான சில பதிப்பு நுணுக்கங்களைக் கையாண்டவராகவும் கோபாலையர் காணப்படுகிறார்.

1970 _ 74 காலப்பகுதியில் தஞ்சை சரசுவதி மகால் நூலக வெளியீடாக இவர் இலக்கண விளக்கத்தைப் பல்வேறு தொகுதிகளாகப் பகுத்துத் தொகுத்துப் பதிப்பித்தார். இங்குத் தொடங்கிய இவரது பதிப்புச் செயல்பாடு பல்வேறு இலக்கண, இலக்கியங்களைப் பதிப்பிக்க உறுதுணை புரிந்தது. இலக்கணக் கொத்து _ 1973 (மறுபதிப்பு _ 1990), பிரயோக விவேகம் _ 1973, தொல்காப்பியம் _ 2003, வீரசோழியம் _ 2005, மாறன் அகப்பொருளும் திருப்பதிக்கோவையும் _ 2005, மாறனலங்காரம் _ 2005 முதலான பல இலக்கணநூல்களும் அதன் உரைகளும் இவர் கைகளில் தவழ்ந்து செம்பதிப்புகளாக நிலைபெற்றன.

இலக்கியங்களில் பக்தி இலக்கியங்கள் மீது அதிக ஆர்வம் கொண்டவரான இவர் அவற்றுள் தேவாரத்தைப் பலநிலைகளில் நின்று பதிப்பித்துள்ளார். அவை; திருஞானசம்பந்தர் தேவாரம் _ 1984, திருநாவுக்கரசர் தேவாரமும், சுந்தரமூர்த்தி சுவாமிகள் தேவாரமும் _ 1985, தேவாரம் ஆய்வுத்-துணை _ தேவாரம் பற்றிய விரிவான செய்தி-களுடன் _ 1991.

இலக்கியங்களை விட இலக்கணங்களுக்கே அதிக முக்கியத்துவம் தந்து பதிப்பித்த இவர் பாடவேறுபாடு தருதலை மரபாகக் கொள்ளவில்லை. தனக்கு முன் பதிப்பிக்கப்பட்டு அச்சில் வெளிவந்தவற்றை அப்படியே பின்பற்றி நகலெடுத்துப் பதிப்பிக்கும் பழக்கம் இவருக்கில்லை. ஒவ்வொரு பிரதியைப் பதிப்பிக்கத் தொடங்கும் முன்னும் அப்பிரதிக்கு அதற்கு முன்னர் வரை உள்ள ஓலைச்சுவடிகளை, அச்சு நூல்களை ஒன்று திரட்டி ஒப்புநோக்கி அதில் இவர்-கொள்ளும் பாடத்தையே மூலமாக முன் வைக்கிறார்.

பாட வேறுபாடுகளை இவர் தராமல் போனாலும் மூத்த பதிப்பாசிரியர்களின் பதிப்புகளில் இல்லாத பல்வேறு அடைவுகளை முகவுரையிலும், பிற்சேர்க்கையிலும் இணைப்பதன் மூலம் இவரின் பதிப்புகள் ஆய்வுலகத்திற்கும் மாணவர்களுக்கும் நெருக்கம் உடையதாகவும், விருப்பமானதாகவும் விளங்குகின்றன.

இவரின் இத்தகைய பதிப்பு உருவாக்க மரபிற்கு அடிப்படைக் காரணமாய் தஞ்சை சரசுவதி மகால் நூலகத்தையும் அதில் கௌரவக் காரிய தரிசியாய் இருந்த நீ. கந்தசாமிப் பிள்ளையையுமே சுட்ட முடியும். 1925ஆம் ஆண்டு பிறந்த கோபாலையர் 1945இல் வித்துவான், 1951 B.O.L.,  1953 பண்டிதம், 1958 B.O.L. (Honrs)  என முறையே கல்விப்புலம் சார்ந்த படிப்பை நிறைவு செய்து அதன்பிறகு உயர்நிலைப்பள்ளி மற்றும் திருப்பனந்தாள் செந்தமிழ்க் கல்லூரியில் ஆசிரியராகவும் பணியாற்றியவர்.

பின்னர் 1979ஆம் ஆண்டு புதுவை பிரெஞ்சு கலைநிறுவனத்தில் முழுநேர ஆய்வாளராக இணைந்தார். அது முதற்கொண்டு இறுதிக்காலம் வரை அங்கேயே பணியாற்றினார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. ஏறத்தாழ 82 (1925 _ 2007) ஆண்டுக்காலம் வாழ்ந்த கோபாலையரின் வாழ்க்கைப் பின்புலத்தில் 1970ஆம் ஆண்டு தொடங்கிப் பிற்கால 37 ஆண்டுகள் இவரின் கடின உழைப்பைப் பறைசாற்றுவதாக உள்ளன.

பள்ளியிலும், கல்லூரியிலும் ஏறத்தாழ 25 ஆண்டுகள் இலக்கணங்களையும், இலக்கியங்களையும் பாடம் சொல்லித்தரும் ஆசிரியராக விளங்கிய கோபாலையர் அவற்றைப் பதிப்பிக்கும் திறன்கொண்ட பதிப்பாசிரியராக மாறியதற்கு யார் காரணம் என்று தேடிப் பார்த்தால் அது தஞ்சை சரசுவதி மகால் நூலகக் கௌரவ காரியதரிசி நீ. கந்தசாமிப்பிள்ளையையே காட்டு-கிறது. (காண்க: நீ. கந்தசாமி என்னும் புலமை-யாளன், பேரா. வீ. அரசு, கவிதாசரண், ஆகஸ்ட் _ செப் _ 2008)

1970ஆம் ஆண்டு இலக்கண விளக்கத்தைப் பதிப்பிக்கும் பணியைத் தி.வே. கோபாலையரிடம் நீ. கந்தசாமிப்பிள்ளை ஒப்படைத்ததோடு அப்பதிப்பை எவ்வாறு உருவாக்க வேண்டும் என்பதற்கான ஒரு திட்ட வரையறையையும் அளித்துள்ளார். இலக்கண விளக்கம் ஐந்து பகுதிகளாக அமைந்திருந்த போதிலும் மொத்தம் எட்டு தொகுதிகளாக வெளியிடப்பட்டது. இவ்வொவ்வொரு தொகுதியின் பதிப்புரையிலும் கோபாலையர் அப்பதிப்பில் இடம்பெற வேண்-டிய பல்வேறு முறைமைகள் குறித்து விளக்கி-யுள்ளதோடு அவற்றை உருவாக்க வழிசொன்ன நீ. கந்தசாமிப் பிள்ளைக்கும் நன்றி கூறியுள்ளார். சான்றாக,

“எடுத்துக்காட்டுப் பாடல்களின் போந்த-பொருள், அணிவகைகள் பாடல்களில் அமைந்-துள்ள திறன், ஒத்த கருத்துடைய பிற அணி நூல்களின் நூற்பா மேற்கோள், தேவை-யான அகர வரிசைகள் இவற்றோடு, இவ்வணி-யியலில் குறிப்பிடப்படாது ஏனைய அணி நூல்களில் காணப்படும் அணி வகைகளின் விளக்கம் அடங்கிய பிற்சேர்க்கையையும் இணைத்துப் பதிப்பித்தல் வேண்டும் என்று தஞ்சை சரசுவதி மகாலில் கௌரவ காரியதரிசி-யாயிருந்த முதுபெரும்புலவர் திருவாளர் நீ.கந்தசாமிப்பிள்ளை அவர்கள் இட்ட ஆணையை ஒட்டியே இவ்வியல் பதிப்பிக்கப்பட்டுள்ளது.’’_ (அணியியல் 1973, ப. V,, தி.வே. கோபாலையர் முன்னுரை)
நீ. கந்தசாமிப்பிள்ளை அவர்கள் கோபாலையருக்கு உருவாக்கித்தந்த இந்த வெளி அவரைத் தொடர்ந்து இதுபோன்ற பல பதிப்புகள் உருவாக்குவதற்கு அடித்தளமமைத்துத் தந்தது என்றே சொல்லலாம். கோபாலையன் என்னும் சிறந்த உரை சொல்லும், பாடம் கற்பிக்கும் ஆசிரியனைத் தமிழ்ப்பதிப்புச் சூழலில் வேறொரு தளத்தில் செம்பதிப்புகளை, பயன்பாட்டுப் பதிப்பு-களை உருவாக்கும் ஒரு ஆகச்சிறந்த பதிப்பாசிரியனாக மாற்றிய, அதற்கான வாய்ப்பை அளித்த நீ.கந்தசாமிப்பிள்ளையை இங்கு நினைவுகொண்டே ஆகவேண்டும்.

இந்தச் சூழலின் அடிப்படையில் பதிப்புக்கானதொரு அடிப்படை முறையியலைத் தனக்கென வகுத்துக்கொண்டு அதன்பிறகு தமிழ் மட்டுமே தெரிந்த மாணவர்களுக்காக, புலவர்களுக்காகப் பிற்காலத்தில் தமிழும், வடமொழியும் கலந்து  எழுதப்பட்ட இலக்கண நூல்களைத் தெளிவித்துப் பதிப்பிப்பதில் மிக்க கவனம்கொண்டு செயல்பட்டுள்ளார்.

“வீரசோழியம், மாறனலங்காரம், பிரயோக விவேகம், இலக்கணக்கொத்து ஆகியன வெளிப்படையாகவே வடமொழி இலக்கண மரபில் வந்தவை. இலக்கண விளக்கம் வெளிப்படையாகத் தொல்காப்பியம், நன்னூல் இலக்-கணங்களைப் பின்பற்றினாலும் மொழி என்று வரும்போது, ‘விண்ணிற்கும் புவனாதிக்கும் பொதுவாய்’ வரும் உலகப் பொதுமொழி வடமொழியே என வடமொழியை உயர்த்திப் பேசுவதாக உள்ளது. ஆக கோபாலையர் பதிப்பித்த இலக்கண நூல்கள் அனைத்தும் வடமொழி என்னும் புள்ளியில் மையம் கொண்டுள்ளன.’’ (மேலது, ப _ 92)  என்ற நா. அருள்முருகனின் கூற்று கோபாலையர் பதிப்பிக்க எடுத்துக்-கொண்ட பனுவல்கள் குறித்த சிந்தனைப் பின்புலங்களை மையப்படுத்துகிறது. கோபாலையரின் தேர்ந்த வடமொழியறிவு என்பது பிற்கால இலக்கண நூல்களின் செம்பதிப்புகளுக்குப் பெரிதும் உறுதுணை புரிந்துள்ளதை இதன் மூலம் அறிந்து கொள்ள முடிகிறது.

கோபாலையர் பதிப்பித்த பல நூல்களுள் சான்றுக்காகச் சில பதிப்புகளின் தன்மைகள் இங்கு முன்வைக்கப்படுகின்றன. 1973ஆம் ஆண்டு தஞ்சை சரசுவதி மகால் வழியாக வெளியிடப்பட்ட பிரயோக விவேகப் பதிப்பு மொத்தம் 678 பக்கங்களைக் கொண்டதாக உள்ளது.

1882ஆம் ஆண்டு ஆறுமுக நாவலரால் வித்தியாநுபாலன அச்சு யந்திரசாலையின் வழி முதல் பதிப்பாக வெளியிடப்பட்ட ‘பிரயோக விவேகம்’ அதன்பிறகு கோபாலையரின் கைபட்டு செம்பதிப்புத் தன்மையை அடைகிறது. 678 பக்கங்கள் கொண்ட இப்பதிப்பில் கோபாலையர் விளக்க-வுரையும் சேர்த்து 348 பக்கங்களில் அமைந்த நூலுக்கு 330 பக்கங்களில் எளிமையாக நூலை அணுகுவதற்கு வேண்டிய தரவுகள் தொகுத்துத் தரப்பட்டுள்ளன.

330 பக்கங்களில் 203 பக்கங்கள் முகவுரையாகவும் 127 பக்கங்கள் பிற்சேர்க்கையாகவும் இப்பதிப்பில் அமைகின்றன. முகவுரையில் நூலாசிரியர் வரலாறு, மூலம், உரைநூற்பாக்கள், நூலமைப்பு மற்றும் நூலாராய்ச்சி என்னும் தலைப்பில் பல்வேறு நூல்களையும், உரைகளை-யும் ஒப்பிட்டு அரிய பல செய்திகளைத் தருகிறார். பிற்சேர்க்கையில் காரிகை, உரை நூற்பா, எடுத்துக்காட்டு நூற்பா, எடுத்துக்காட்டுப் பாடல்கள் ஆகியவற்றின் முதற் குறிப்புகளும் எடுத்துக்காட்டுச்சொற்கள், தொகைகள், இருமொழித் தொடர்கள், பன்மொழித்-தொடர்கள், தமிழ் இலக்கண மரபுச் சொற்கள், வடமொழி இலக்கணச் செய்திகள், வடமொழி ஆசிரியரும் நூல்களும், வடசொல் எடுத்துக்காட்டுகள், வடமொழி இலக்கண மரபுச் சொற்கள் ஆகியவற்றை அடைவு செய்கிறார்.

கோபாலையரின் இத்தகைய அடைவு முயற்சிகள் ஒரு மாணவனை, ஆய்வாளனை அப்பனுவலினுள் எளிதில் நுழைய வைக்க உறுதுணை புரிகின்றன. இப்பதிப்பைப் போலவே இவர் 2005ஆம் ஆண்டு வெளியிட்ட வீர-சோழியப் பதிப்பும் சிறந்த பதிப்பாக அமைகின்றது. 1881ஆம் ஆண்டு சி.வை.தாமோதரம் பிள்ளையால் சமணப்பிரதி என்று பதிப்பிக்கப்பட்ட ‘வீரசோழியம்’ பல்வேறு ஆய்வுமுறைகளால் பௌத்தரால் எழுதப்பட்ட பிரதி என்று பின்னர் நிறுவப்பட்டது. சி.வை.தா.விற்குப் பிறகு கா.ர. கோவிந்தராஜ முதலியாரால் பதிப்பிக்கப்பட்ட பதிப்பு கோபாலையரின் உழைப்பால் பல பரிமாணங்களைப் பெற்றது. ஏறத்தாழ 816 பக்கங்கள் கொண்ட இப்பதிப்பில் இதற்கு முந்தைய பதிப்பிலிருந்த பல்வேறு பிழைகள் நீக்கப்பட்டுச் செம்மைப் படுத்தப்பட்டுள்ளது. பிரயோக விவேகத்தில் மேற்கொள்ளப்பட்ட முறைமைகளே இதிலும் பின்பற்றப்பட்டு இப்பதிப்பு உருவாக்கப்பட்டுள்ளது.

இதனைத் தொடர்ந்து இதே ஆண்டு புதுவை பிரெஞ்சிந்திய ஆய்வுப்பள்ளியினால் வெளியிடப்பட்ட ‘மாறன் அகப்பொருளும் திருப்பதிக்கோவையும்’ என்னும் நூலின் பதிப்பும் குறிப்பிட்டுச் சொல்லப்பட வேண்டியது. 1932 ஆம் ஆண்டு மதுரைத் தமிழ்ச் சங்கத்தால் இதன் முதல் பதிப்பு மூன்று இயல்களோடு மட்டுமே வெளியிடப்பட்டது. கி.பி. 16ஆம் நூற்றாண்டில் திருக்குருகைப் பெருமாள் கவிராயரால் இயற்றப்பட்ட இவ்வகப்பொருள் நூலின் ஐந்து பகுதிகளுள் மூன்று பகுதிகள் அதாவது மூன்று இயல்கள் மட்டுமே கிடைத்திருந்தன. அதன்பிறகு 2004ஆம் ஆண்டு வரை முழுமையற்றதாகவே இருந்து வந்த இப்பதிப்பைக் கேரளப் பல்கலைக்-கழகக் கீழ்த்திசைச் சுவடிகள் நூலகத்தில் இருந்த முழுமைச் சுவடியின் துணைகொண்டு கோபா-லையர் முழுமைப்படுத்தி 2005இல் வெளியிட்டார். மூலம் மட்டுமே இருந்த இந்த நூலுக்கு எளிமையாகவும், ஆழமாகவும் உரை எழுதியதோடு அந்நூலோடு தொடர்புடைய பல செய்திகளையும் இதனுள் ஒருங்கிணைக்கின்றார். இந்நூலில் மூலபாடத்தை முன்வைப்பதில் கோபாலையரிடம் சில சிக்கல்கள் காணப்படு-கின்றன. சில அடிகள் மாறியும், விடுபட்டும் உள்ளன. ஆனால் இக்குறைகளை அவரின் பதிப்பு உருவாக்க முறை பூசி மெழுகுகிறது.

தேவாரம் போன்ற சில இலக்கியப் பனுவல்களை மட்டுமே பதிப்பித்த கோபாலையர் இடர்ப்பாடுகள் நிறைந்த இலக்கணப்பனுவல்களைப் பதிப்பிப்ப திலேயே அதிக கவனம்கொண்டு செயல்பட்டுள்ளார். நன்னூல் உள்ளிட்ட சில பனுவல்கள் திரும்பத்திரும்ப அச்சுப்போடப்பட்டு வந்த சூழலில் அவை தவிர்த்த பிறவற்றை அச்சிடுவதிலேயே இவர் சிரத்தை-யோடு செயல்பட்டுள்ளார்.

ஒரு களஞ்சியத்திற்குச் செய்ய வேண்டிய அரும்பணியை ஒரு இலக்கணப் பதிப்புக்காகச் செய்த கோபாலையரின் பதிப்புத் திறத்தை நாம் எந்த விலை கொடுத்து ஈடுகொள்வது. ஒரு பானைச்சோற்றுக்கு ஒருசோறு பதம் என்பது போல இவரின் எல்லாப் பதிப்புகளும் ஒத்த தன்மை கொண்டு அமைந்து காணப்படுகின்றன.

“ஒரு நூலைத் தமது பதிப்பின் மூலம் ஆவணப்படுத்துவதில் தேர்ந்த அறிஞர்களாகச் சி.வை.தா., உ.வே.சா., ச. வையாபுரிப்பிள்ளை ஆகியோரைக் குறிப்பிடுவர். இவ்வகையில் கோபாலையரும் தம் இலக்கணப் பதிப்புகளைச் சிறந்த ஆவணங்களாக ஆக்கியிருக்கிறார்’’ (மேலது, ப.93) என்ற கூற்றை இங்குப் பொருத்திப் பார்ப்பதன் வழி கோபாலையரின் ஒட்டுமொத்தமான பதிப்புச் செயல்பாட்டினை விளங்கிக் கொள்ள முடிகிறது. ஒவ்வொரு பதிப்பாசிரியருக்கும் ஒரு தனித்த பதிப்புமுறை இருக்கும். சிலர் வெவ்வேறு தன்மைகளில் தாங்கள் வெளியிடும் பதிப்புகளை நெறிப்படுத்துவர். ஆனால் கோபாலையரோ முதல்-பதிப்பில் என்னென்ன முறைமைகளைப் பின்பற்றினாரோ அதே தன்மை-களைத் தம் இறுதிக்காலம் வரை வெளிவந்த அனைத்துப் பதிப்புகளிலும் பின்பற்றியுள்ளார் என்பதை இதன்மூலம் உறுதிசெய்ய முடிகிறது.

கோபாலையரின் பிற செயல்பாடுகள்

பதிப்பாசிரியர் என்ற ஒருமுகம் காட்டாது ஆய்வாளர், கட்டுரையாளர் என்ற பன்முகங்க-ளோடு தன்னை நிலைநிறுத்திக் கொண்டவர். பல்வேறு இதழ்களிலும், மலர்களிலும் ஆய்வுக்கட்டுரைகள் பல எழுதியவர். அவ்வப்போது சிறுசிறு நூல்கள் சிலவற்றையும் வெளியிட்டுள்ளார். அதில் கம்பராமாயணத்தில் இவர் கொண்ட ரசனை முறை கம்பனைப் பல தன்மைகளில் விவாதிக்க வழிவகை செய்தது. அவை: கம்பராமாயணத்தில் முனிவர்கள் _ 1994, கம்பராமாயணத்தில் தம்பிமார்கள் _ 2 தொகுதி _ 1995, 1996, கம்பராமாயணத்தில் தலைமைப் பாத்திரங்கள் _ 1998, கம்பராமாயண படலச்-சுருக்கம் (பாலகாண்டம் _ 1999, அயோத்தியா காண்டம் _ 1999, சுந்தரகாண்டம் _ 1999, யுத்த காண்டம் _ 2000) முதலியன. இவைதவிர தொல்காப்பியம் சேனாவரையம் _ வினா_விடை விளக்கம், சீவகசிந்தாமணி _ காப்பிய நலன், சீவகசிந்தாமணியின் இலம்பகச் சுருக்கம் _ 2002 முதலியன இவரின் ஆய்வுத் தளத்திற்கு ஆதாரமாக அமைகின்றன.

நெடுங்காலம் இலக்கணங்களில் தோய்ந்தும் ஆய்ந்தும் இவர் செயல்பட்டதன் விளைவால் உருவானதுதான் தமிழ் இலக்கணப் பேரகராதி (2005) ஆகும். தமிழ் இலக்கணத்தின் மிக விரிந்த பரப்பில் கண்ட அனைத்து முக்கியமான தலைப்பு ஒவ்வொன்றுக்கும் அகர வரிசைப்படி, உரிய நூற்பாக்களும், பல்வேறு உரையாசிரியர்கள் கூற்றுகளும் தொகுத்துத் தரப்பட்டுள்ள இப்பேரகராதியை கோபாலையரின் வாழ்நாள் பணியாக நாம் கொள்ளலாம். இப்பேரகராதி 17 தொகுதிகள் கொண்டது என்பதோடு இலக்கணத் துறை ஆய்வாளர்களுக்கு இது மிகவும் பேருபகாரமாக அமையும் என்பதில் ஐயமில்லை.

எழுத்துப் பணியோடு மொழிபெயர்ப்பு சார்ந்த துறையிலும், இவர் சிறப்புடன் செயல்பட்டுள்ளார். தமிழ், வடமொழி, ஆங்கிலம் என மும்மொழிப்புலமை கொண்ட இவர் மொழிபெயர்ப்பிற்குத் தகுதியானவர் என்பதை அவர் வெளியிட்ட நூல்கள் முன்மொழிகின்றன. 2006ஆம் ஆண்டு திருமங்கையாழ்வாரின் பெரிய திருமொழிக்குப் பெரியவாச்சான் பிள்ளை எழுதிய உரையினை எளிமையான பதங்களைக் கொண்டு தமிழாக்கம் செய்தார். தெய்வச் சேக்கிழார் சைவ சித்தாந்தப் பாடசாலை வழியாக இரு தொகுதிகளாக வெளியிடப்பட்ட இம்மொழிபெயர்ப்பு பக்தி இலக்கியங்களில் குறிப்பிடத்தகுந்த மொழிபெயர்ப்பாகச் சுட்டிச் சொல்லலாம்.

நிறைவாக

தமிழ்ச்சூழலில் கேட்பாரற்று மறைந்துபோகும் இலக்கணப் பனுவல்களைப் பலநிலைகளில் செம்மைப்படுத்தி அவற்றைத் தமிழ்ச்சமூகத்தின் ஓர் அங்கமாக மாற்றிய கோபாலையரின் பதிப்புப்பணியை எளிதில் நாம் புறந்தள்ளிவிட முடியாது. கி.பி. 7, 8ஆம் நூற்றாண்டுகளில் வடமொழியின் செல்வாக்கு வலுவாக நிலைபெற்ற நிலையில் அதற்குப் பிறகு உருவான இலக்கியப்பனுவல்கள் பலவும் அதன் தன்மையிலேயே செயல்படத் தொடங்கின. இக்கலப்பு இலக்கிய வகைகளை அடியற்றி அவற்றை எளிதில் புரிந்து கொள்ள காலத்தின் தேவை கருதி இலக்கணநூல்களும் இவ்விரு மரபையும் முன்வைத்து எழுந்தன.

கி.பி. 11ஆம் நூற்றாண்டு தொடங்கி கி.பி. 20ஆம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதி வரை வலுப்பெற்று மிக வீரியமாகச் செயல்பட்டு வந்த இம்மரபின் பின்புலத்திலேயே இக்காலங்களில் வெளிவந்த இலக்கணப் பதிப்புகளும் புரிந்து கொள்ளப்பட வேண்டியன. 1950களுக்குப் பிறகு தமிழ்ச்சூழலில் காத்திரமாகச் செயல்பட்ட ‘தனித்தமிழ் இயக்கம்’ வடமொழிசார் சிந்தனை மரபுகளை பல்வேறு கேள்விகளுக்குட்படுத்தியதோடு அவற்றைப் புறந்தள்ளவும் தயங்காமலிருந்தன. தமிழின் தனித்தன்மையை மையப்படுத்தவும் அவற்றிற்கான செழுமையை நிலைநாட்டவும் மேற்கொள்ளப்பட்ட இம்முயற்சி வடமொழி சார் இலக்கண, இலக்கியங்களைப் புலமை மரபிலிருந்து வெளியேற்றவும் செய்தது. அக்காலகட்டத்தில் இச்செயல் பாடு மிக நுண்ணிய அரசியலின் தமிழ் இன, மான அரசியலின் அடிப்படையில் செயல்பட்டிருந்த போதிலும் காலத்தின் தேவை கருதி எழுதப்பட்ட பனுவல்கள், தமிழில் எழுதப்பட்ட பனுவல்கள் இங்கு தானாகவே விலக்கப்பட்டு அழியும் தருவாயை நோக்கி நகர ஆரம்பித்துவிட்டன.

இன்னொருபுறம் தமிழின் நீண்ட மரபில் வெளிவந்த பல இலக்கணப் பனுவல்களில் எளிமையாகவும், தொன்மையாகவும் இருந்த இலக்கணப் பனுவல்களே பாடத்திட்டத்தின் அடிப்படையிலும், நிறுவனத்தின் அடிப்படையிலும், பதிப்பாசிரியர்களின் தனிப்பட்ட ஆர்வங்களின் அடிப்படையிலும் தொடர்ச்சியாகப் பதிப்பிக்கப்பட்டு வெளியிடப்பட்டு வந்தன. வடமொழியோடு இணைந்த பல சிக்கல்களை உடைய இப்பிற்காலப் பனுவல்களைப் பதிப்பாசிரியர்கள் பலரும் பதிப்பிப்பதற்குத் தயங்கியே வந்துள்ளனர். இவ்விரு காரணங்களி-னாலும் அதிக பதிப்புகளைப் பெறாது போன இவற்றின்மீது கோபாலையர் என்னும் இலக்கண ஆசிரியனின் கவனம் சென்று குவிந்தது, இந்-நூல்கள் மீட்டுருவாக்கம் பெற வழிவகை செய்தது.    
    
பௌத்தப் பிரதியோ, சமணப் பிரதியோ, சைவப் பிரதியோ, வைணவப் பிரதியோ அது எவ்வகைப்பட்ட பிரதியாக இருந்தாலும் சரி, அது வடமொழி மற்றும் தமிழ் ஆகியவை கலந்த இலக்கணப் பிரதியாக, வாசிப்பவர்களுக்குப் புரிபடாத பிரதியாக இருந்தால் அவற்றைப் பதிப்பிப்பதையே தன் முதன்மை நோக்கமாகக் கொண்டு செயல்பட்டவராக கோபாலையர் காணப்படுகிறார்.

பல்வேறு சுவடிகளை ஒப்புநோக்கிப் பதிப்பிக்கும்போது அவற்றில் தான்கொண்ட பாடத்தையே மூலபாடமாக நிர்ணயிப்பதோடு வேறுபாடங்களை அடிக்குறிப்பில் தருவதை இவர் மரபாகவும் கொள்ளவில்லை. மூலபாட ஆய்வை முன்னிறுத்துவதை விட அதைப் பயன்பாட்டுப் பதிப்பாக மாற்றுவதிலேயே கோபாலையர் முழுக்கவனம் கொண்டு செயல்பட்டுள்ளார்.

“கோபாலையர் தம் பதிப்பிற்குள் அங்குலம் அங்குலமாக இயங்கியிருக்கிறார். மிகுந்த கவனத்தோடும் பொறுப்புணர்வோடும் செயலாற்றியிருக்கிறார். மெச்சத் தகுந்த அவரது அபார நினைவாற்றல் நூல் முழுக்க வியாபித்துள்ளது. இதனால் பதிப்பாளுமை மிக்க ஒரு பேராசிரியராக அவர் மிளிர்கிறார்’’  (மேலது, ப _ 94) என்னும் கூற்று கோபாலையரின் பணியைக் கவனப்படுத்துகிறது. அடிப்படையில் ஓர் ஆசிரியர், நூற்பாக்களுக்கு விளக்கம் கூறும் உரையாசிரியர் ஒரு பதிப்பாசிரியராக மாறும்-போது அப்பதிப்புகள் என்ன வகையான வடிவம் எடுக்கின்றன என்பதற்குக் கோபாலையரின் இத்தகைய பதிப்புகளே சாட்சியாக அமைகின்றன. பேராசிரியர், சிவஞான முனிவர் போன்ற ஆசிரியர்கள் பாடம் சொல்லும் மரபிலிருந்து உரையாசிரியராகப் பரிணமித்தது போன்று கோபாலையர் என்னும் ஆசிரியர் உரையாசிரியராக மட்டுமே நின்றுவிடாது தம் காலத்துச் சூழலுக்குத்தக பதிப்பாசிரியராகவும் மாறியுள்ளார் என்று அவதானிக்கும்போது இவரின் ஆற்றல் விளங்குகிறது. 

இலக்கணப் பனுவல்களைப் பதிப்பித்தலில் தொடர்ச்சியாகப் பதிப்பாசிரியர்கள் பலர் ஈடுபட்டு இருந்தபோதிலும் கோபாலையரின் பதிப்பு உருவாக்கம் ‘பதிப்பின் வழி பாடம் சொல்லுதல்’ என்பதையே முக்கிய நோக்கமாகக் கொண்டு செயல்பட்டுள்ளது என்பதையே இக்கட்டுரை அடையாளப்படுத்துகிறது. செம்பதிப்பிற்கான இலக்கணம் என்ன என்பதை அறிய-முடியாமல் போகிறதொரு சூழலில் தி.வே. கோபாலையரின் இப்பதிப்புகள் செம்பதிப்புகளாகவே என் கண் முன் விரிந்து நிற்கின்றன.




Sunday, July 6, 2014

தமிழ் இலக்கண நூல்களின் முதல் பதிப்புகள்














ஐரோப்பியர்களின் வருகைக்குப் பிறகு தமிழ்ச்சமூகத்தில் ஏற்பட்ட கல்வி குறித்த சிந்தனை வெவ்வேறு புதிய போக்குகளை உருவாக்கின. மரபார்ந்த பயிற்றல் முறைகள் பின்தள்ளப்பட்டு நவீன வாசிப்பு சார்ந்த நிறுவனங்களும், புதிய வகையிலான பயிற்றல் கருவிகளும் தோற்றம் பெற்றன. ஐரோப்பியரின் தமிழ் மொழி அறிதல் என்னும் சிந்தனை விரிவுபெற்று ஒட்டு மொத்த தமிழ்ச் சமூகத்தின் மொழி அறிதலாக ( எழுத்து அறிதல்) விரிவடைந்தது. இம்மொழி அறிதலுக்காக ஐரோப்பியர்கள் தாம் கொண்டுவந்த அச்சு ஊடகத்தை ஆக்கபூர்வமாகப் பயன்படுத்திக் கொண்டனர். எனவே தான் தமிழ் இலக்கணப் பதிப்பு வரலாற்றை ஐரோப்பியர்களின் மொழி கற்றல் வரலாற்றிலிருந்தே தொடங்க வேண்டியுள்ளது. மதம் பரப்பலுக்காகவும், அதிகாரம் செலுத்துவதற்காகவும் தமிழைக் கற்க விழைந்த ஐரோப்பியர்கள் இரு நிலைகளில் அதற்கான கருவி நூல்களை உருவாக்கத் தொடங்கினர். இக் கருவி நூல்களின் உருவாக்கத்தில் தொடக்ககாலத்தில் அதிக பங்களிப்புச் செய்தவர்கள் சென்னைக் கல்விச் சங்கத்தைச் சார்ந்த எல்லிஸ்துரை மற்றும் அச்சங்கத்தின் புலவர்களே ஆவர்.

            சென்னைக் கல்விச் சங்கம் உருவாக்கம் பெற்ற அதே சமகாலத்தில் தமிழ் நாட்டில் ஏராளமான கல்விநிறுவனங்களும் தோன்றின. அச்சுப் பரவலாக்கச் சட்டம் வந்த பிறகு இந்நிறுவனங்களுக்குத் தேவையான பாட நூல் உருவாக்கத்தில் அக்காலத்தைய புலவர்களும், ஆசிரியர்களும் ஈடுபடத் தொடங்கினர். இவர்கள் மொழியை எளிமையாக அறிய உதவக்கூடிய உரைநடை இலக்கண நூல்களையும், வினாவிடையிலான இலக்கண நூல்களையும் எழுதத் தொடங்கியதோடு, தொன்றுதொட்டு பயிலப்பட்டு வந்த மரபான, எளிமையான நூல்களுக்கு உரையெழுதி அச்சிடவும் தொடங்கினர். இதனால் இவர்களனைவரும் புலவர், ஆசிரியர் என்ற பெயர்களுக்கு மேலாக  உரையாசிரியர்கள், பதிப்பாசிரியர்கள் என்ற புதிய பெயர்களையும் பெற்றனர்.

            பாட நோக்கிலான இத்தன்மை மேலும் விரிவுபெற்றுத் தமிழின் தொல் இலக்கண நூல்களும் அச்சிடப்பெற்றன. அவ்வகையில் தமிழில் அச்சடிக்கப்பட்ட முதல் இலக்கண நூலாக இன்று அறியப்படுவது நன்னூலே ஆகும். இந்நூலுக்கு முன்பே  சுருக்க நூல்களும் (தமிழ்ச் சுருக்க விளக்கம் - 1811, இலக்கண சுருக்கம் – 1813), வினாவிடை நூல்களும்       (1828) அச்சிடப்பெற்றிருப்பினும் மரபான இலக்கண நூல் என்ற முறையில் நன்னூலையே குறிப்பிடமுடிகிறது. நன்னூல் மூலமும் காண்டிகையுரையும் என்னும் தலைப்பில் திருத்தணிகை விசாகப் பெருமாளையர் தாமே உரை எழுதி 1835 ஆம் ஆண்டு கல்வி விளக்க அச்சுக்கூடத்தின் வழி வெளியிட்டார். இப்பதிப்பைத் தொடர்ந்து இலக்கணப் பஞ்சகம் என்னும் தலைப்பில் நன்னூல், நம்பி அகப்பொருள், புறப்பொருள் வெண்பாமாலை ஆகியவற்றின் மூலங்களைத் தாண்டவராய முதலியாரும், அ. முத்துச் சாமிப் பிள்ளையும் இணைந்து பதிப்பித்து சென்னைக் கல்விச் சங்கத்து வழி வெளியிட்டனர்.

            இவ்விரு பதிப்புகளைத் தொடர்ந்து புதுவையிலிருந்து களத்தூர் வேதகிரி முதலியார் அவர்களால் 1838 ஆம் ஆண்டு வீரமாமுனிவரின் தொன்னூல் விளக்கம் அச்சடிக்கப்பட்டு வெளியிடப்பட்டது. இம்மூன்று நூல்களும் பாடநோக்கிலான நூல்களாக இருந்த சமயத்தில் தமிழின் தொல் இலக்கண நூலான தொல்காப்பியத்தின் எழுத்ததிகாரம் நச்சினார்க்கினியர் உரையோடு  மழைவை மகாலிங்கையரால் பதிப்பிக் கப்பட்டு கல்விக்கடல் அச்சுக்கூடத்தின் வழி 1847ஆம் ஆண்டு வெளியிடப்பட்டது. நன்னூல் அச்சிடப்பட்டுப் பன்னிரெண்டு ஆண்டுகள் கழித்துத் தொல்காப்பியம் அச்சிடப் பட்டிருப்பது குறிப்பிடத்தக்கது. காலத்தால் பழமையான நூல் தொல்காப்பியமாக இருந்தாலும் அச்சில் நிலைபெற்ற முதல் நூலாக இன்று அறியப்படுவது நன்னூலே ஆகும். இந்நூல்களை அச்சிட்டதில் சென்னைக் கல்விச் சங்கத்தைச் சார்ந்தவர்கள் பெரும் பங்காற்றியுள்ளனர்.

1835 ஆம் ஆண்டுத் தொடங்கி 1850 ஆம் ஆண்டு வரை விரல் விட்டு எண்ணத்தக்க இலக்கண நூல்களே அச்சிடப்பட்டிருப்பதை அறியமுடிகிறது. இதற்குப் பிறகான காலங் களிலேயே தமிழில் கிடைத்த அனைத்து இலக்கண நூல்களும் அச்சிலேற்றப்பட்டன என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. இவற்றில் மூலப்பதிப்புகளும் உரைப்பதிப்புகளும் அடங்கும். அவற்றின் விவரம் பின்வருமாறு:

தொல்காப்பியம்
தொல்காப்பியம் எழுத்ததிகாரம் நச்சினார்க்கினியர் உரை, மழைவை மகாலிங்கையர் ( ப – ர்), கல்விக்கடல் அச்சுக்கூடம், சென்னபட்டணம், 1847

தொல்காப்பிய நன்னூல் மூலம், இ. சாமுவேல் பிள்ளை – வால்ற்றர் ஜாயீஸ் ( ப – ர்), கிறிஸ்துமதக்கியான விளக்க சங்கத்தார் அச்சுக்கூடம், சென்னை, 1858. (தொல்காப்பியம் மூலம் முழுவதும் அடங்கிய முதல் பதிப்பு)

இறையனார் அகப்பொருள்
இறையனார் அகப்பொருள் மூலமும் உரையும், சி.வை.தாமோதரம் பிள்ளை ( ப –ர்), ஸ்காட்டிஷ் அச்சகம், கிரேவ்ஸ் குக்ஸன் அண்டு கம்பெனி, 1883.

புறப்பொருள் வெண்பாமாலை
இலக்கணப் பஞ்சகங்களில் நன்னூல் மூலமும் அகப்பொருள் மூலமும் புறப்பொருள் இலக்கியத்தோடு வெண்பாமாலை மூலமும், தாண்டவராய முதலியார் – அ. முத்துச்சாமிப்பிள்ளை ( ப – ர்), 1835

புறப்பொருள் வெண்பாமாலை மூலமும் உரையும், உ.வே.சாமிநாதையர் ( ப – ர்), வெ.நா. ஜீபிலி அச்சுக்கூடம், 1895.
யாப்பருங்கலம்
நன்னூல் மூலம் – அகப்பொருள் மூலம் – புறப்பொருள் மூலம் – யாப்பருங்கல மூலம் – காரிகை மூலம் – தண்டியலங்கார மூலம், நரசிங்கபுரம் வீராசாமி முதலியார் ( ப – ர்), இயற்றமிழ் விளக்க அச்சுக்கூடம், 1854.

யாப்பருங்கல மூலமும் சுன்னாகம் அ.குமாரசுவாமிப் புலவர் பொழிப்புரையும், வித்தியாநுபாலன யந்திரசாலை, யாழ்ப்பாணம், 1900.
அமிர்தசாகரனார் இயற்றிய யாப்பருங்கலம் மூலம் பழைய விருத்தியுரையுடன். பவானந்தம் பிள்ளை (ப – ர்) தாம்ஸன் கம்பெனி, 1916.
யாப்பருங்கலக்காரிகை
காரிகை மூலமும் குணசாகரர் விருத்தியுரையும், ஆறுமுக முதலியார் ( ப – ர்), இலக்கணக் களஞ்சிய அச்சுக்கூடம், 1854.
யாப்பருங்கலக்காரிகை மூலமும் உரையும், தில்லையம்பூர்ச் சந்திர சேகர கவிராஜ பண்டிதர், முத்தமிழ் விளக்க அச்சுக்கூடம், 1854.
வீரசோழியம்
வீரசோழியம், சி.வை.தாமோதரம்பிள்ளை ( ப – ர் ), வித்தியாநு பாலன யந்திரசாலை, சென்னபட்டணம், 1881.
நேமிநாதம்
நேமிநாத மூலபாடம், கதிருவேலு உபாத்தியாயர், சரஸ்வதீ விலாச அச்சுக்கூடம், 1852.
நேமிநாத மூலமும் உரையும், ரா. இராகவையங்கார் ( ப – ர்),   தமிழ்ச் சங்க முத்திரா சாலைப் பதிப்பு, மதுரை, 1903.
நன்னூல்

நன்னூல் மூலமும் காண்டிகையுரையும், திருத்தணிகை விசாகப் பெருமாளையர் ( ப – ர் ), கல்வி விளக்க அச்சுக்கூடம், சென்ன பட்டணம், 1835.

நன்னூல் மூலமும் மயிலைநாதருரையும், உ.வே.சாமிநாதையர் (ப – ர்), வைஜெயந்தி அச்சுக்கூடம், சென்னை, 1918.

நன்னூல் மூலமும் சங்கரநமச்சிவாயருரையும், உ.வே.சாமிநாதையர் ( ப – ர்), கமர்ஷியல் அச்சுக்கூடம், சென்னை, 1925.

 தண்டியலங்காரம்
தண்டியலங்கார மூலமும் உரையும், தில்லையம்பூர்ச் சந்திரசேகர கவிராஜ பண்டிதர் ( ப – ர்), முத்தமிழ் விளக்க அச்சுக்கூடம், 1854.

நம்பி அகப்பொருள்
அகப்பொருள் விளக்கம் மூலமும் உரையும், ச. வயித்தியலிங்க பிள்ளை உரை, க. சபாபதிப்பிள்ளை ( ப – ஆ), வியவாஹரதரஞ்சினி பிரஸ், 1878.

அகப்பொருள் விளக்கம் மூலமும் உரையும், பாண்டித்துரைத்தேவர், தமிழ்ச் சங்கமுத்திராசாலைப் பதிப்பு, மதுரை, 1913.

மாறனலங்காரம்
மாறனலங்காரம் மூலமும் உரையும், நாராயணையங்கார் ( ப – ர்), தமிழ்ச் சங்கமுத்திராசாலைப் பதிப்பு, மதுரை, 1915

மாறனகப்பொருள்
மாறனகப்பொருளும் திருப்பதிக்கோவையும், கி. இராமா நுஜையங்கார்  ( ப – ர்), தமிழ்ச்சங்க முத்திராசாலைப் பதிப்பு, மதுரை, 1932 (முழுமைப் பதிப்பு இல்லை)

மாறனகப்பொருள் ஆய்வுப் பதிப்பும் அதன் அகக்கொள்கைகள் திருப்பதிக் கோவையில் பயிலும் நிலையும் ( பகுதி – 1, 2), முனைவர் சு. செல்லையா பிள்ளை ( ப- ர் ) தி பார்க்கர், சென்னை, 2005 ( முழுமைப் பதிப்பு)

மாறன் பாப்பாவினம்
பாப்பாவினம், கி. இராமா நுஜையங்கார் ( ப – ர்), தமிழ்ச்சங்க முத்திரா சாலைப் பதிப்பு, மதுரை, 1932

பிரயோக விவேகம்
பிரயோக விவேகம் மூலமும் உரையும், யாழ்ப்பாணத்து நல்லூர் ஆறுமுக நாவலர் ( ப – ர் ), வித்தியாநு பாலன யந்திரசாலை, சென்னபட்டணம், (இரத்தாக்‌ஷி – 1864), 

இலக்கணக் கொத்து
இலக்கணக் கொத்து மூலமும் உரையும், ஆறுமுக நாவலர் ( ப – ர்), வித்தியாநு பாலன யந்திரசாலை, சென்னபட்டணம், 1866

இலக்கண விளக்கம்
இலக்கண விளக்கம், சி.வை.தாமோதரம் பிள்ளை ( ப – ர்), வித்தியாநு பாலன யந்திரசாலை, சென்னபட்டணம், 1889.

தொன்னூல் விளக்கம்
தொன்னூல் விளக்கம் மூலமும் உரையும், களத்தூர் வேதகிரி முதலியார் ( ப – ர்), புதுவை, 1838

முத்துவீரியம்
முத்துவீரியம் மூலமும் உரையும், சுப்பராய தேசிகர் ( ப – ர்), கல்விப் பிரவாக அச்சுக்கூடம், 1862.

சுவாமிநாதம்
சுவாமிநாதம் மூலமும் விருத்தியுரையும், செ.வை.சண்முகம், அண்ணாமலைப் பல்கலைக்கழகம், 1976

அறுவகை இலக்கணம், ஏழாம் இலக்கணம்
அறுவகை இலக்கணம், ஏழாம் இலக்கணம், தண்டபாணி சுவாமிகள், பூவை. கலியாண சுந்தர முதலியார் ( ப – ர்), இந்து தியாலஜிக்கல் எந்திரசாலை, 1893

   இங்கு நூல்களின் கால வரிசையில் அவற்றின் முதல் பதிப்புகள் வரிசைப்படுத்தப் பட்டுள்ளன. இவ்விலக்கண நூல்களின் முதல் பதிப்புகளைத் தொகுத்துப் பார்க்கும்போது சில செய்திகளை அவதானிக்க முடிகின்றது. தமிழில் முழுமையாகக் கிடைத்த அனைத்து இலக்கண நூல்களும் அச்சிலேற்றப்பட்டுள்ளன. பாடத்திட்டம் என்பதைக் கடந்து நூல்களை அழியாமல் பாதுகாத்தல் என்ற விழிப்புணர்வு பதிப்பாசிரியர்களிடம் ஏற்பட்டி ருப்பதை அறியமுடிகிறது. இவற்றைப் பதிப்பித்த பதிப்பாசிரியர்களில் ஏராளமான நூல்களைப் பதிப்பித்தவர்களாகச் சந்திரசேகர கவிராஜ பண்டிதர், ஆறுமுக நாவலர்,  சி.வை. தாமோதரம் பிள்ளை, உ.வே. சாமிநாதையர் ஆகியோரை அடையாளப்படுத்த முடிகிறது.
            இப்பதிப்பாசிரியர்களின் பதிப்புகள் படிநிலை வளர்ச்சியில் அமைந்திருப்பது குறிப்பிடத்தக்கது. சந்திரசேகர கவிராஜ பண்டிதர் பதிப்பு முறையிலிருந்து ஆறுமுக நாவலரின் பதிப்பு முறைகள் சற்று மாற்றம் பெற்றனவாகக் காணப்படுகின்றன. ஆறுமுக நாவலர் பதிப்புக்களிலிருந்து சி.வை.தாமோதரம்பிள்ளை ஒரு படி முன்னேறி தாம் பதிப்பித்த இலக்கண நூல்களைப் பயன்பாட்டுக்குரிய தன்மையோடு பதிப்பித்து வெளியிடுகின்றார். இவரின் பதிப்பில் குறிப்பிடத்தக்கதாக அவரின் பதிப்பு முகவுரை களைச் சுட்டமுடியும். 
 1835ஆம் ஆண்டுத் தொடங்கி 1880 வரை ஏராளமான இலக்கண நூல்கள் அச்சிடப்பெற்றிருப்பினும் அவற்றில் முகவுரைகள் எழுதப்படவில்லை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. இந்நிலையை மாற்றியதில் முக்கியப் பங்கு வகித்தவர் சி.வை.தா. அவர்களே. 1881 ஆம் ஆண்டு வீரசோழியப் பதிப்பிற்கு எழுதிய விரிவான முகவுரையின் வழி தமிழ் இலக்கணப் பதிப்பு வரலாற்றில் முதல் முகவுரை எழுதிய பெருமையைப் பெறுகிறார்.
            சி.வை.தா. பதிப்புகளைத் தொடர்ந்து உ.வே.சாமிநாதையர் பதிப்பித்த நன்னூல் மயிலைநாதர், சங்கரநமச்சிவாயர் உரைப்பதிப்புக்கள் இலக்கண பதிப்பு மரபில் முன்னோடிப் பதிப்புக்களாகக் காணப்படுகின்றன. இவரின் பதிப்பு முறை முதல் பதிப்பு என்ற தோற்றத்தை மறைத்து அவற்றை ஆய்வுப்பதிப்புகளாக மாற்றிவிட்டது. 
             பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டைத் தொடர்ந்து இருபதாம் நூற்றாண்டிலும் ஏராளமான இலக்கண நூல்கள் அச்சிடப்பெற்று வெளியிடப்பட்டன. இப்பதிப்புகள் வளர்ச்சி பெற்ற பதிப்பு நுட்பங்களை உள்வாங்கி அச்சிடப்பெற்றன என்பதை அப்பதிப்பு களைப் பார்க்கும்போது கண்டறியமுடிகிறது. பாடத்திட்ட நோக்கிலான தமிழ் இலக்கணப் பதிப்பு வரலாறு ஆய்வு நோக்கிலான வரலாறாக மாறுவதற்குச் சி.வை.தா., உ.வே.சா. ஆகியோரின் பதிப்பு நுட்பங்கள் பெரும்பங்கு வகித்துள்ளன என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.
            இலக்கண நூல்களை வியாபார நோக்கத்திற்கான ஒரு கருவியாக நினைத்த பல பதிப்பாசிரியர்கள், அச்சுக்கூட உரிமையாளர்கள் ஆகியோருக்கு மத்தியில் சி.வை.தா. போன்றோர் அதை ஆக்கப்பூர்வமான செயல்பாடாக மாற்றியிருப்பது கவனத்தில் கொள்ளத்தக்கது. சி.வை.தா. அவர்களும் தம் பதிப்புகள் பாடத்திட்டத்தில் இடம்பெற வேண்டும் என்பதற்காகச் சில செயல்களைச் செய்திருந்தாலும் அவரின் அத்தகைய முயற்சிகள் பணம் ஈட்டுதல் என்பதைக் கடந்து தமிழின் முதன்மையான நூல்களை அழிவிலிருந்து மீட்டல் என்பதாகவே செயல்பட்டுள்ளது.
             தமிழ் இலக்கண நூல்களின் முதல் பதிப்புகள் பெரும்பாலானவற்றை இன்றைய நிலையில் நோக்கும்போது அவை வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க பதிப்புக்களாக இன்று நம் கண்முன் விரிகின்றன. தமிழ் மொழியின் கட்டமைப்பை, அவற்றின் தொடர் பயணங்களை, வெவ்வேறு சமயங்களின் பங்களிப்பைக் கண்டறிவதற்கும் தமிழர்களின் தொல் இன அடையாளங்களை மீட்டெடுப்பதற்கும் இவ்விலக்கண நூல்களின் முதல் பதிப்புகளே சான்றுகளாய் இருந்துள்ளன. 

    பயன்பாட்டுப் (பயிலுதலுக்கான) பதிப்பு என்று வரும்போது சற்று பின்னோக்கி நகரும் இப்பதிப்புகள் அனைத்தும் இன்றைய மூலபாட ஆய்விற்கு இன்றியமையாதனவாய் விளங்கும் என்பதில் எள்ளளவும் ஐயமில்லை.  ஆவணப்படுத்தலில் சற்று பின் நோக்கியே இயங்கும் தமிழ்ச் சமூகத்தில் இவ்விலக்கண நூல்களின் முதல் பதிப்புக்களைப் பாதுகாத்து வைத்திருப்பதில் ரோஜா முத்தையா ஆராய்ச்சி நூலகத்தின் பங்களிப்பு குறிப்பிடத்தக்கது. ரோஜா முத்தையா ஆராய்ச்சி  நூலகம் இல்லை என்றால் இவற்றில் பெரும்பாலான முதல் பதிப்புகள் இன்றில்லை. இப்பதிப்புகள் இல்லையென்றால் இக்கட்டுரை உருவாவதற்கும் வாய்ப்பில்லை.  







  

Sunday, June 29, 2014

தொல்காப்பியச் சொல்லதிகாரப் பதிப்புகள்










பதிப்புகள் நூலை வாசிக்கப் பயன்படும் ஒரு கருவி என்பதைக் கடந்து அவை வரலாற்று நிலைப்பட்ட சில தன்மைகளையும் உள்ளடக்கி அமைகின்றன. பதிப் பாசிரியர்களும் நூலாசிரியர், உரையாசிரியர் போல சில விவாதங்களைத் தம் பதிப் புகளின் வழியாக முன்வைக்கின்றனர். அத்தகைய விவாதங்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட காலச் செயல்பாட்டின் சமூக, அரசியல் பின்புலங்களை அறிந்து கொள்ளத் துணை புரிகின்றன. இந்தப் பின்புலத்தில் தொல்காப்பியச் சொல்லதிகாரம் சேனாவரையர் உரைக்கு முதன்முதலாக வெளிவந்த இரு பதிப்புகள் எவ்வாறு மேற்சொல்லப்பட்ட தன்மைகளை உள்ளடக்கி அமைகின்றன என்பதைப் பின்வரும் விவாதத்தின் மூலம் அறியலாம்.

தொல்காப்பியச் சேனாவரையம்
        தொல்காப்பியச் சொல்லதிகார சேனாவரையர் உரைக்கு இரண்டு பதிப்புகள் இரண்டு மாத இடைவெளியில் வெளிவந்தன. ஆறுமுகநாவலர் பரிசோதித்துத்தர சி.வை.தாமோதரம்பிள்ளையால் ஒரு பதிப்பும் கோமளபுரம் இராசகோபால பிள்ளை என்பவரால் மற்றொரு பதிப்பும் வெளியிடப்பட்டன. முதல் பதிப்பு 1868ஆம் ஆண்டு புரட்டாசி மாதமும் இரண்டாம் பதிப்பு அதே ஆண்டு கார்த்திகை மாதமும் வெளிவந்திருப்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

          பாடநூல் விற்பனைக்காக ஒரேநூல் இருவேறு நபர்களால் ஒரே நேரத்தில் அச்சிடப்படுவது என்பது இன்றைய நிலையில் சாதாரணமான செயலாக உள்ளது. ஆனால் அன்றைய காலகட்டத்தில் பாடநூலாகவும் வாசிப்பு அளவிலும் பெரிதும் விற்பனையாகாத, கவனம்பெறாத தொல்காப்பியச் சொல்லதிகாரம் வெவ்வேறு நபர்களால் இரண்டு மாத இடைவெளியில் அச்சிடப்படக் காரணம் என்ன? என்று பார்க்கும்போது அது கருத்தியல் தளத்தில் இருவேறு நபர்களுக்கு இடையே நடந்த போட்டி மனப் பான்மையே காரணம் என்று உறுதிசெய்ய முடிகிறது. இதுகுறித்துப் பண்டிதர் சி. கணபதிப்பிள்ளை 1950ஆம் ஆண்டு வெளிவந்த ஈழகேசரி இதழில் தொல்காப்பியப் பதிப்பு என்னும் தலைப்பில் விரிவானதொரு கட்டுரையை எழுதி யுள்ளார். அக்கட்டுரையில் பின் வருமாறு பல கருத்துக்களை முன்வைக்கின்றார்.

Ø   ஆறுமுகநாவலர் சி.வை.தா.விற்குச் செய்த உதவியும் அதனால் சி.வை.தா. விற்குத் தமிழ்நாட்டில் கிடைத்த பரவலான பாராட்டுகளும் கோமளபுரம் இராசகோபால பிள்ளைக்கும் தொழுவூர் வேலாயுத முதலியாருக்கும் வயிற் றெரிச்சலை ஏற்படுத்தின.

Ø  இவர்கள் இருவரும் வள்ளலாரின் முதல் சீடராகிய நரசிங்கபுரம் வீராசாமி முதலியாரிடம் இதனை முறையிட்டனர். வீராசாமி முதலியார் நாவலரைத் திட்டி 12 நூல்கள் எழுதியவர். இவர் இந்தச் செய்தியைக் கேள்விப்பட்டு தாமோதரம்பிள்ளை சேனாவரையம் பதிப்பு குறித்து வெளியிட்ட விளம் பரத்தைக் கிண்டல் செய்து ‘விஞ்ஞாபனப் பத்திரிக்கை’ என்னும் பத்திரிக் கையில் ஒரு  தூஷணம் ஒன்றை எழுதினார்.

Ø  நாவலர் அவர்கள் சி.வை. தாமோதரம்பிள்ளை குறித்து அந்த விளம்பரத்தில், “இலக்கண இலக்கியங்களில் மகாவல்லவரும் சென்னை முதல் ஈழம் ஈறாக வுள்ள தமிழ்நாட்டு வித்துவான்களில் தமக்கு இணையில்லாதவருமாகிய” என்று குறிப்பிட்டிருந்தார். இதில் வரும் இணையில்லாதவர் என்ற சொல்லை வீராசாமி முதலியார் பெண்சாதி இல்லாதவர் சி.வை. தாமோதரம்பிள்ளை என்று பொருள்தந்து தனது தூஷணத்தை வெளியிட்டிருந்தார். இந்தக் கண்டணத்திற்கு மறுப்பாக நாவலர் அவர்கள் நரசிங்கபுரம் வீராசாமி முதலியாரே என்று கூறி “நல்லறிவுச்சுடர் கொளுத்தல்” என்ற உக்கிர கண்ட னத்தை எழுதினார்.

என்று சி. கணபதிப்பிள்ளை பல்வேறு கருத்துக்களை முன்வைக்கின்றார். கோமளபுரம் இராசகோபாலபிள்ளைப் பதிப்பு கணபதிப் பிள்ளையின் பார்வைக்குக் கிடைக்கவில்லை. எனவே அவர் அப்படியொரு பதிப்பு வெளிவந்திருக்க வாய்ப்பே இல்லை  என்று கூறுகிறார். இதனைச் ‘சென்னை அரசாங்கப் புத்தகப் பதிவில் இராசகோபாலபிள்ளை பதிப்பு இடம் பெறாததைக் கொண்டும் வையாபுரிப் பிள்ளை  முதலானோர் அப்பதிப்பைப் பார்த்ததில்லை என்று கூறியதைக் கேட்டும் கோமளபுரம் இராசகோபால பிள்ளை பதிப்பு வெளிவர வில்லை’ என்று முதலில் முடிவுசெய்கிறார்.

பின்னர் செந்தமிழ்ப் பத்திரிகையாசிரியர் இராமாநுஜையங்கார் தான் இராச கோபாலபிள்ளை பதிப்பை பார்த்துள்ளேன். அப்பதிப்பு 1868ஆம் ஆண்டு கார்த் திகை மாதம் வெளிவந்தது என்று கூறியுள்ளார். இதைக் கேட்ட கணபதிப்பிள்ளை வெளிவந்தி ருந்தாலும் அப்பதிப்பு சி.வை.தா.வின் பதிப்பு வெளிவந்து இரண்டு மாதம் கழித்துத்தானே வெளிவந்திருக்கிறது. அந்த வகையில் சி.வை.தா.பதிப்பு தான் சொல்லதிகாரச் சேனாவரையத்திற்கு முதல் பதிப்பு என்ற பெயர் பெறுகிறது என்று கூறுகிறார். மேலும் கோமளபுரம் இராச கோபாலபிள்ளை பதிப்பு குறித்து சந்தேகத்தையும் எழுப்புகின்றார்.

இந்த இராசகோபால பிள்ளை ஒருவர் பதிப்பித்த புத்தகத்தில் நாலு ஆறு பக்கங்களை மாற்றி, முகப்பைப் புதிது பண்ணித் தாமும் ஒரு பதிப்புப் பண்ணியதாகப் பாசாங்கு செய்ய வல்லவர்; கை வந்தவர். அவருடைய யோக்கியதை அவர் தேசத்தாராகிய கூடலூர்க் குமரகுரு சுவாமிகள் இயற்றி அச்சிற் பதிப்பித்த பரமோத்தர ரசாபாச தருப்பணத்தில் 35ஆம் 36ஆம் பக்கங் களிலிருந்து அறிந்து கொள்ளலாம்.  அது வருமாறு;

இராசகோபால பிள்ளை திருத்தி அச்சிற் பதிப்பித்த புத்தகத்தைப் பாராதீர். ஏனெனில் அவர் முதனூற் கருத்தறியாதவராகையால், வில்லிபுத்தூராழ்வார் செய்த பாரதத்தைப், பெரியோர் செய்த வாக்கை அழிக்கக் கூடாதென்று சிறிதும் அஞ்சாது, சிவபரமாயிருந்த பாடல்கள் அநேகத்தைத் தள்ளியும், சில பாடல்களை மாற்றியும், சில சொற்களைத் திரித்தும், மனம் போனவாறே அச்சிற் பதிப்பித்தனர். ஆதலால் அதனை நீக்கி வில்லிபுத்தூரார் பாடின படியே ஆறுமுகநாவலர் அச்சிற் பதிப்பித்திருக்கும் புத்தகம் ஒன்று சம்பாத் தித்துப் பாரும். உமது சந்தேகந் தீரும்.

என்று இராசகோபாலபிள்ளையின் பதிப்புசார் செயல்பாட்டை வெளிப்படுத்து கின்றார். மேலும் இந்த இரண்டுமாதம் இடைவெளி பற்றிய குறிப்பினால் தொல் காப்பியப் பதிப்பு வரலாற்றில் மழவை மகாலிங்கையருக்குப் பிறகு சி.வை. தாமோ தரம் பிள்ளையே நிகரான இடம் பிடிக்கின்றார் என்று இதன் வழியாக முன்வைக் கின்றார்.

இன்றைய நிலையில் இவ்விரு பதிப்புகளுமே காணக்கிடைக்கின்றன. இவ்விரு பதிப்புகளையும் ஒருசேரப் பார்க்க முடியாத பதிப்பாசிரியர்கள் இரண்டில் எது கிடைத்ததோ அதை வைத்துக்கொண்டு இதுதான் முதல் பதிப்பு என்று கூறி விடுகின்றனர். தொல்காப்பியச் சொல்லதிகார சேனாவரையத்தை அண்ணா மலைப் பல்கலைக்கழகத்தின் வாயிலாக பதிப்பித்துக் கொண்டுவந்த கு. சுந்தர மூர்த்தி அவர்கள் சி. கணபதிப்பிள்ளையின் கட்டுரையினைக் கண் ணுறாததால் அவர் தமது பதிப்புரையில் கோமளபுரம் இராசகோபாலபிள்ளை பதிப்பே முதன் முதலாக வெளியிடப்பட்டது என்று கூறுகிறார். இதனை,

இச்சேனாவரையர் உரை முதன்முதல் திரு. சீனிவாச சடகோப முதலியார் அவர்களின் வேண்டுகோளின்படி, கோமளபுரம் திரு. இராசகோபால பிள்ளை அவர்களால் திருத்தம் செய்யப்பட்டுத் திரு. பு. கந்தசாமி முதலியார் அவர்களால் 1868-இல் பதிப்பிக்கப்பட்டது. பின்பு யாழ்ப் பாணத்து நல்லூர் திரு. ஆறுமுகநாவலர் அவர்களால் திருத்தம் செய்யப் பட்டு திரு. சி.வை. தாமோதரம்பிள்ளை அவர்களால் 1886-இல் பதிப்பிக் கப்பட்டது . (பதிப்பு முன்னுரை, ப.11).

என்னும் கூற்றின் வழி அறியமுடிகிறது. கு.சுந்தரமூர்த்தி, சி.வை.தாமோதரம் பிள்ளை பதிப்பித்து வெளியிட்ட முதல் பதிப்பைப் பார்க்காததாலும் இரண்டாம் பதிப்பே அவருக்குக் கிடைத்திருந்ததாலும் அவர் இத்தகைய வரிசைநிலைக்குக் கொண்டுவந்து இராசகோபால பிள்ளை பதிப்பே முதல் பதிப்பு என்று கூறி விடுகின்றார். சி.வை.தா., தாம் வாழ்ந்த காலத்தில் சில நூல்களுக்கே தாம் பதிப் பித்தவற்றை மீண்டும் சில திருத்தங்கள் செய்து மறு பதிப்பு வெளியிட்டார். அதில் இந்தச் சொல்லதிகாரச் சேனாவரையமும் ஒன்று. பலரும் 1886ஆம் ஆண்டு வெளிவந்த மறுபதிப்பையே பார்த்து அவரின் பதிப்பு பின்னர் வெளிவந்தது என்ற முடிவுக்கு வந்துள்ளனர். அதனாலேயே சி. கணபதிப்பிள்ளை அப்படியொரு கட்டுரையை எழுத நேர்ந்துள்ளது எனலாம்.

இரு பதிப்புகளும் பதிப்பின் தன்மைகளும்
சி. கணபதிப்பிள்ளை எழுப்பிய சந்தேகம் தீரும்படியும் இராமா நுஜையங்கார் கூற்று உண்மையாகும்படியும் கோமளபுரம் இராசகோபால பிள்ளை பதிப்பு தொல்காப்பியச் சொல்லதிகார சேனாவரையத்திற்கு வெளிவந்துள்ளது. 1868ஆம் ஆண்டு கார்த்திகை மாதம்தான் இப்பதிப்பு வெளிவந்துள்ளது. சி.வை. தாவின் பதிப்பு பற்றிய விவரத்தையும் இராசகோபாலபிள்ளை பதிப்பின் முழு விவரத்தை யும் பின்வருமாறு முழுமையாக அறியலாம்.

1.    கணபதிதுணை, தொல்காப்பியம் சொல்லதிகாரம். இஃது வடநூற்கடலை நிலை கண்டுணர்ந்த சேனாவரையருரையோடும் நல்லூர் ஆறுமுக நாவல ரால் பலபிரதிரூபங்களைக்கொண்டு பரிசோதித்து, யாழ்ப்பாணம்  சி.வை. தாமோதரம் பிள்ளையால் சென்னபட்டணம் ஊ. புஷ்பரதச் செட்டியாரது  கலாரத்நாகர அச்சுக்கூடத்தில் பதிப்பிக்கப்பட்டது. சென்னபட்டணம், விபவ வருடம் (1868), புரட்டாசிமாதம்.

2. ஸ்ரீமத்வரவரமுநயேநம: தொல்காப்பியச் சேனாவரையம். கா. பச்சையப்ப முதலியார் தர்மவிசாரணை சபாத்தியஷராகிய ம-ள-ள- ஸ்ரீ மேலை மணம்பேடு ஸ்ரீநிவாஸசடகோபமுதலியாரவர்கள் வேண்டு கோளின்படி சென்னை – நார்மல்ஸ்கூலென்னும் போதனா சக்திவிர்த்தி வித்தியாசாலைத் தமிழ்த்தலைமைப்புலவர் கோமளபுரம் இராசகோபால பிள்ளையவர்களால் கையெழுத்து வழுவறப் பரிசோதிப் பித்து பு – கந்தசாமி முதலியாரவர்களால் வர்த்த மானதரங்கிணீ சாகை அச்சுக்கூடத்தில் பதிப்பிக்கப்பட்டது. விபவ வருடம் (1868) கார்த்திகை மாதம்.

இவ்விரு பதிப்புகளையும் ஒப்பிட்டு நோக்கும்போது சி.வை.தாவின் பதிப் பிற்கும் இராசகோபாலபிள்ளை பதிப்பிற்கும் இடையே உள்ள வேறுபாடுகளை மதிப்பிட முடிவதோடு சி. கணபதிப்பிள்ளை கூறும் குற்றச்சாட்டின் தன்மைகளை யும் மதிப்பிட முடிகிறது.

சி.வை.தாமோதரம்பிள்ளை பதிப்பு
        தொல்காப்பியச் சொல்லதிகார சேனாவரையர் உரைப்பதிப்பே சி.வை. தாமோதரம்பிள்ளை பதிப்பித்த முதல் பெரியநூல் என்று கூறலாம். பதிப்புத் துறையில் அன்றைய காலகட்டத்தில் பல நூல்களைப் பதிப்பித் திருந்த ஆறுமுக நாவலர் இப்பதிப்பு வெளிவர முக்கியத் துணைபுரிந்திருப்பதால் இப்பதிப்பு அதற் கான தன்மைகளோடு வெளிவந்திருப்பது குறிப் பிடத்தக்கது.

அக்காலகட்டத்தில் முன்னுரை, பதிப்புரை எழுதும் வழக்கம் பெரிதும் வராததால் இப்பதிப்பிலும் அவை இல்லை. நூற்பா பெரிய எழுத்திலும் உரை அதைவிட ஒரு பங்கு சிறிய எழுத்திலும் தனித்தனியாக பிரித்து அச்சிடப் பட்டுள் ளது. நூற்பா சந்தி பிரிப்பின்றி சீருக்குச் சீர் இடைவெளி விடப்பட்டு நூற்பா அமைப்பில் பதிப்பிக்கப்பட்டிருப்பது குறிப்பிடத்தக்கது. நூற்பாத் தொடக் கத்தில் அதிகாரத் தொடர் எண்ணும் உரை முடிவில் இயலின் வரிசை எண்ணும் இடப்பட்டுள்ளன. அடிக்குறிப்பு வழங்கும் மரபு அக்காலப் பதிப்புமரபில் பெரிதும் இடம்பெறாதபோதும் இப்பதிப்பில் சில அடிக்குறிப்புகள் வழங்கப்பட்டிருப்பது குறிப்பிடத்தக்கது. இவ்வாறு வழங்குவதற்கு ஆறுமுகநாவலரே காரணம் என்று அறியமுடிகிறது.

இந்த அடிக்குறிப்பில் சிவஞானமுனிவரின் தொல்காப்பிய சூத்திரவிருத்தி எட்டிற் கும் மேற்பட்ட இடங்களில் ஒப்பிடப்பட்டுக் காட்டப்பட்டுள்ளது. மேலும் நன்னூல் விருத்தியுரை, நச்சினார்க்கினியர் உரை ஆகியவை ஒருசில இடங்களில் ஒப்பிடப் பட்டுக் காட்டப்பட்டுள்ளன. இவ்வாறு தொல்காப்பியச் சூத்திர விருத்தி அதிகமாக ஒப்பிடப்படுவதற்குக் காரணம் 1866ஆம் ஆண்டு ஆறுமுக நாவலர் தொல்காப்பியச் சூத்திரவிருத்தியைப் பதிப்பித்திருந்ததே காரணம் ஆகும்.

இதனைச் சிவஞானமுனிவர் விருத்துணர்த்தினர். தொல்காப்பியச் சூத்திர விருத்தி 13ம் பக்கத்திற்காண்க. (கிளவியாக்கம் நூ.1அடிக் குறிப்பு)
இச்சூத்திரத்துக்குச் சேனாவரையர் முதலாயினார் உரைத்த உரையைச் சிவஞானமுனிவர் மறுத்து வேறுரையுரைத்தார். தொல்காப்பியச் சூத்திர விருத்தி 37ம்,38ம் பக்கங்களிற் காண்க ( வேற்றுமையியல் நூ.22 அடிக் குறிப்பு)
என்னும் குறிப்புகளின் வழி அறியலாம். இது தவிர்த்து மேல்விளக்கம், ஒப்பீடு, சொற்பொருள் விளக்கம் ஆகியவை ஒவ்வொரு இடத்தில் மட்டும் அடிக் குறிப்பில் வழங்கப்பட்டுள்ளன.

மேல்விளக்கம்:
உயர்திணைவென்பது வினைக்குறிப்பு முற்றாங்கால் அகரம் ஆறாம் வேற்றுமையுருபாகாது வினைக்குறிப்பு முற்று விகுதியேயாமென்றறிக. (கிளவி யாக்கம் நூ. 2)

ஒப்பீடு:
எச்சவியலில் “வண்ணத்தின் வடிவின்” என்னும் இருபதாஞ் சூத்திரவுரையிற் காண்க( கிளவியாக்கம் நூ. 27)

சொற்பொருள் விளக்கம்:
மாறோகம் – கொற்கை சூழ்ந்த நாடு. ( பெயரியல் நூ. 10)
இக்குறிப்புகள் இன்றைய நிலையில் சாதாரணமான ஒன்றாகக் கருதப்பட்டாலும் பதிப்புமரபு பெரிதும் வளர்ச்சியடையாத காலகட்டத்தில் இவ்வாறு வழங்கப்பட்டி ருப்பது கவனத்தில் கொள்ளப்படவேண்டிய வொன்று. சி.வை.தா. பதிப்பில் நூற்பா எண்ணிக்கை 463ஆக உள்ளது. இந்நூற்பா எண்ணிக்கையே பெரும்பாலும் பிற்காலப் பதிப்புகளில் நிலைபெற்றது எனலாம்.

இப்பதிப்பில் சூத்திரவகராதி மற்றும் சுசீபத்திரம் (சூத்திரத்தொகை) ஆகியவையும் இடம்பெற்றுள்ளன. சுசீபத்திரம் என்பது தொல்காப்பியப் பதிப்பு மரபில் முதன்முதலாக இப்பதிப்பிலேயே இடம்பெற்றுள்ளது என்று மதுகேஸ் வரன் தமது தொல்காப்பியப் பதிப்பு வரலாறு (ப.14) நூலில் பதிவுசெய்கின்றார். மேலும் உரைப்பகுதிகள் ஒரே பத்தியாக அல்லாமல் படிப்பவர் எளிதில் புரிந்து படிக்கும்படி தனித்தனிப் பகுதிகளாகவும் சான்றுகள், இன்றியமையாத பகுதிகள் மேற்கோள் குறிகளுக்குள்ளாகவும், தேவையான இடங்களில் காற்புள்ளி, அரைப்புள்ளி போன்ற குறியீடுகளும் வழங்கப்பட்டிருப்பது  குறிப்பிடத்தக்கது. பலபிரதிரூபங் களைக் கொண்டு ஆறுமுக நாவலரால் ஆராயப்பட்டது என்று குறிப்பிடப் பட்டி ருந்த போதிலும் பாடவேறுபாடு இப்பதிப்பில் எங்கும் வழங்கப்படவில்லை.

இராசகோபாலபிள்ளை பதிப்பு
சி.வை.தா. பதிப்பிற்குப் பிறகு இரண்டு மாதம் கழித்து வெளியிடப்பட்ட இராசகோபாலபிள்ளை பதிப்பு நூற்பாவும் உரையும் தனித்தனியே பிரித்து அறியும் படி தரப்பட்டுள்ளது. ஆனால் நூற்பா உரைநடைத் தன்மையிலேயே பதிப்பிக்கப் பட்டுள்ளது. முன்னுரை, பதிப்புரை எவையும் இடம்பெறவில்லை. நூற்பா முதற் குறிப்பகராதி மட்டும் இடம்பெற்றுள்ளது. அதிகாரத்தொடர் எண், இயல் வரிசை எண் வழங்கப் பட்டிருந்தாலும் சி.வை.தா. பதிப்பில் இடம் பெற்றிருப்பது போல அடிக்குறிப்புகள் எங்கும் வழங்கப்படவில்லை. ஆனால் ஒரே ஒரு இடத்தில் மட்டும் பாடவேறுபாடு தரப்பட்டுள்ளது. வேற்றுமையியல் 17ஆம் நூற்பாவின் கீழ் அடிக் குறிப்பில் இப்பாடவேறுபாடு காணப்படுகின்றது.

தீமை என்று நூற்பாவில் வரும் இடத்திற்கு தின்மையென்றும் பாட முண்டு என்று பதிப்பாசிரியர் குறிப்பிடுகின்றார்.( வேற்றுமையியல் நூ.17)

இந்தப் பாடவேறுபாடு வேறு எந்தச் சுவடியிலும் அச்சுப்பதிப்பிலும் காணப் படாத பாடம் என்றும் இதுவே சிந்திக்கத் தூண்டும் பாடம் என்றும் ச.வே. சுப்பிர மணியன் தமது தொல்காப்பியப் பதிப்புகள் நூலில் (ப. 77) குறிப் பிடுகின்றார். சி.வை.தா. பதிப்பில் இப்பாடவேறுபாடு காணப்பட வில்லை.

இயல் தலைப்பில் சி.வை.தா. பதிப்பில் இடையியல், உரியியல் என்றே உள்ளது. இவர் பதிப்பிலோ இடைச்சொலியல், உரிச்சொலியல் என காணப் படுகின்றது. இவ்விரண்டு வழக்குகளுமே உரைகளிலும் பதிப்புகளிலும் காணப் படுகின்றன. இதில் இரண்டாவதாக இடம்பெறும் இடைச் சொல்லியல், உரிச் சொல்லியலே தொல்காப்பியர் கருத்தோடு ஒத்துப் போகின்றது என ச.வே. சுப்பிரமணியன் (ப. 78)  உறுதிசெய்கின்றார்.

கிளவியாக்கத்தின் முதல் நூற்பாவிற்கு முன்பாக ஒரு கடவுள் வாழ்த்து காணப்படுகின்றது. இக்கடவுள் வாழ்த்து மாதொருபாகன் என சிவனை முன்னிறுத் துவதாக உள்ளது. இந்தப் பாடல் சேனாவரையரால் எழுதப் பட்டதா அல்லது பின்வந்த ஒருவரால் எழுதிச்சேர்க்கப்பட்டதா என்று தெரியவில்லை. இப்பாடல் சி.வை.தா.வின் பதிப்பில் காணப்படுகின்றது. அதற்குப் பின் வந்த எல்லாப் பதிப்புகளிலும் (சி.கணேசையர், கு.சுந்தரமூர்த்தி) காணப்படுகின்றது. ஆனால் இராசகோபால பிள்ளைப் பதிப்பில் மட்டும் இந்தப் பாயிரம் இடம்பெறவில்லை. இவர் தீவிர வைணவர் என்பதனைப் பதிப்பின் முதல் பக்கத்திலேயே அறிய முடிகிறது. சி.வை.தா. பிள்ளையார் சுழியையும், கணபதிதுணை என்னும் வாசகத் தையும் பயன்படுத்த இவரோ முகப்புப் பக்கத்தில் ஸ்ரீமத்வரவரமுநயேநம: என்றும்  இயலின் முதல் பக்கத்தில் ஹரிஓம் – நன்றாக – குருவாழ்க -  ஸ்ரீமதேராமா நுஜாயநம: என்றும் சூத்திரவகராதியின் தொடக்கத்தில் ஸ்ரீமத்பராங்குசாயநம: என்றும் வைணவ வாசங்களைப் பயன்படுத்துகின்றார்.

மேலும் இவர் ஒரு தீவிர வைணவர் என்பதனை உறுதிப்படுத்த இன்னொரு சான்றும் உள்ளது.  கு. சுந்தரமூர்த்தி அவர்கள் தமது சேனாவரையப் பதிப்பை வெளியிட முற்பதிப்புகளில் இராசகோபாலபிள்ளை பதிப்பு கிடைக் காமல் தேடி யலைந்தார். இறுதியாக மு. அருணாசலம்பிள்ளையிடமே இப் பதிப்பு இருந்தது. மு. அருணாசலம்பிள்ளை  பதிப்பு பற்றிக் கூறிய போது, இராச கோபாலபிள்ளையின் வைணவப்பற்றையும்  பின்வருமாறு கு. சுந்தரமூர்த் தியிடம் கூறியுள்ளார். இதனை,

திரு. இராசகோபால பிள்ளையவர்கள் மறந்தும் புறந்தொழாத வைணவர் என்றும் அதனால் தாம் இருந்த ‘கோமளீஸ்வரபுரம்’ என்ற ஊரின் பெயரைக் கூட ‘கோமளபுரம்’ என மாற்றிச் சொல்லிக் கொண்டனர் என்றும் நல்ல தமிழ்ப் புலமையுடையவர் என்றும் கூறினார்கள்.  ( இரண்டாவது பதிப்பின் முன்னுரை, ப. 12)

என்னும் கூற்றின் மூலம் அறியலாம். இந்த வைணவப்பற்றே மாதொருபாகன் என்னும் பாடலைப் பதிப்பில் இடம்பெறாமல் செய்துவிட்டது. மேலும் ச.வே. சுப்பிரமணியன் அவர்கள் தமது தொல்காப்பியப் பதிப்புகள் நூலில்,

ஆயின் சுவடியில்  ‘மதிபாய் சடைமுடி’ என்ற சிவனைப்பற்றிய வெண்பாவும், ‘தாமரை புரையும் காமர் சேவடி’ என்ற குறுந்தொகை கடவுள் வாழ்த்துப் பாடலும் இன்னும் சில இறைதுதிகளும் உள்ளன. இராசகோபாலபிள்ளை வைணவராதலால் அவர்பதிப்பில் இவைவிடப் பெற்றுள்ளன எனத் தெரி கிறது. (ப.76)

என்று கூறுகின்றார். ஆனால் சுவடியில் காணப்படுவதாக ச.வே.சு. அவர்களால் குறிப்பிடப்படும் இப்பாடல்கள் நூலின் தொடக்கத்திலா? அல்லது உரையின் இடையிலா? எனத் தரப்படவில்லை. இப்பாடல்கள் இராசகோபாலபிள்ளை பதிப்பில் மட்டும் இல்லாமலில்லை. சி.வை.தா. பதிப்பு உட்பட வேறு எந்தப் பதிப்பிலும் தரப்படவில்லை என்பது சுட்டிச் சொல்லத்தக்கது. உரையின் இடையிலும் இப்பாடல்கள் வழங்கப் படவில்லை. எனவே பிற்காலத்தார் எழுதிச் சேர்த்த பாடல்கள் இவை என சி.வை.தா. உட்பட அனைத்துப் பதிப்பா சிரியர்களுமே இவற்றை விலக்கியுள்ளனர். உரையில் (கிளவியாக்கம் நூ. 55) வரும் ஒரு மேற்கோள்பாடலில் இடம்பெறும் முருகன் என்னும் பொருள்படும் படி வரும் முருகு என்னும் சொல்லை இவர் நீக்காமல் அவ்வாறே வழங்கிச்சென் றுள்ளதும் குறிப்பிடத்தக்கது. இத்தகைய இருவேறு தன்மைகளும் இவர் பதிப்பில் காணப் படுவதும் குறிப்பிடத்தக்கது.

பதிப்பில் உரை, இடைவெளியில்லாமல் பதிப்பிக்கப்பட்டுள்ளது. சேனா வரையர் ஒன்றுக்கும் மேற்பட்ட நூற்பாக்களைச் சேர்த்து உரை எழுதியது போலவே இவர் பதிப்பும் அமைந்துள்ளது. எனவே இவரின் நூற்பா எண்ணிக்கை 429ஆகக் காணப்படுகின்றது. மேற்கோள்கள் சான்றுகள் தனித்து அறிய எவ்வித மேற்கோள்குறிகளும் பயன்படுத்தப்படவில்லை. காற்புள்ளி போன்ற குறியீடுகள் பெரிதும் பயன்படுத்தப்படவில்லை.

நிறைவாக
Ø  சி. வை.தா. பதிப்பும் இராசகோபாலபிள்ளைப் பதிப்பும் ஒரே ஆண்டில் இரண்டு மாத இடைவெளியில் வெளிவந்திருப்பது உறுதிப்படுத்தப்பட்டுள் ளது. இதில் சி.வை.தா.வின் பதிப்பே முதல் பதிப்பாக விளங்குகின்றது.

Ø  இராசகோபாலபிள்ளைப் பதிப்பு இரண்டு மாத இடைவெளியில் வெளி வந்திருந்தாலும் அப்பதிப்பு சி.கணபதிப்பிள்ளையின் கூற்றுப்படி இல்லாமல் சுவடியிலிருந்தே பார்த்துப் பதிப்பிக்கப்பட்ட பதிப்பாகவே உள்ளது.

Ø  சி.வை.தா. பதிப்பு பற்றிய விளம்பரத்தைப் பார்த்துகூட இப்பதிப்புப் பணியை இராசகோபாலபிள்ளை தொடங்கியிருக்கலாம் என்பதை ஊகித் தறிய முடிகிறது.

Ø  இரண்டு பதிப்புகளிலும் பதிப்புரை எழுதப்படாததால் சுவடி பற்றிய விவரங் களை அறியமுடியவில்லை. இதனால் இவர்களில் இராச கோபால பிள்ளை சி.வை.தா. பதிப்பை அவ்வாறே பயன்படுத்திக் கொண்டார் என்று உறுதி படக்கூறமுடியாது.

Ø  பதிப்பு நுட்பங்கள் என்று பார்க்கும்போது ஆறுமுகநாவலரின் பதிப்புச் செயல்பாடுகள் இப்பதிப்பில் பயன்படுத்தப்பட்டிருப்பதால் அதற்குரிய தன்மையோடு சி.வை.தா.வின் பதிப்பு காணப்படுகின்றது.

Ø  இராசகோபாலபிள்ளையின் பதிப்பு ஒரேயோரு பாடவேறுபாடு வழங் கியிருந்த போதிலும் பதிப்பு நுட்பங்கள் என்று பார்க்கும்போது சி.வை.தா. பதிப்பைவிடச் சற்று பின்தங்கியே உள்ளது. விரைவாக இப்பதிப்பை வெளியிடவேண்டுமென்ற எண்ணம் தெரிவதை அப்பதிப்பின் உருவாக்க முறையே முன்வைக்கின்றது.

Ø  தீவிர வைணவச் சமயத்தின் பற்றாளராக இருக்கும் இராசகோபால பிள்ளை பாயிரம் சார்ந்த செயல்பாடுகளில் சைவம் தொடர்பான பாயிரத் தை நீக்கி அதற்குரிய தன்மையோடும் உரையின் இடையே வரும் சைவம் சார்ந்த குறிப்புகளை நீக்காமல் அதற்குரிய தன்மையோடும் செயல் பட்டிருப்பதை மதிப்பிடமுடிகிறது.

Ø  ஒரே காலத்தில் வெளிவந்த இரு பதிப்புகள் இங்கு பதிப்புகளாக மட்டும் காட்சிப்படவில்லை. தொல்காப்பியம், சேனாவரையம் என எல்லாவற் றையும் கடந்து ஆறுமுகநாவலர் – வள்ளலார், சைவம் – வைணவம் என வேறுபட்ட தளங்களில் செயல்பட்டிருப்பதையும் இவ்விரு பதிப்புகளும் முன்னிறுத்துகின்றன.

துணைநூற்பட்டியல்
1)   கணபதிப்பிள்ளை, சி., தொல்காப்பியப் பதிப்பு, ஈழகேசரி இதழ், 1950.
2)   கிருட்டிணமூர்த்தி, கோ., தொல்காப்பிய ஆய்வின் வரலாறு, சென்னைப் பல்கலைக்கழகம், 1990.
3)   சுந்தரமூர்த்தி, கு., தொல்காப்பியம் சேனாவரையம் (பதிப்பு), அண்ணா மலைப் பல்கலைக்கழகம், மூ.ப. 1990 .
4)   சுப்பிரமணியன், ச.வே., தொல்காப்பியப் பதிப்புகள், உலகத் தமிழா ராய்ச்சி நிறுவனம், சென்னை, 1992.
5)   மதுகேஸ்வரன், தொல்காப்பியப் பதிப்பு வரலாறு, சந்தியா பதிப்பகம், 2008.